මගේ දිනපොත - ප්‍රවේශය

මෙතෙක් කල් මා ආ දිවි ගමනේ ලද අත්දැකීම්, ලෝකය හා එදිනෙදා හමුවන නානාවිධ මිනිසුන් ගැන මට සිතෙනදේ හා විශේෂයෙන්ම මා දැඩිව ආදරය කරන සාහිත්ය හා කලාව පිළිබද දෑ, දිනපොතක අනුසාරයෙන් ලියා පළ කරන්නට මට සිතී තිබුණේ බොහෝ කලක සිටය. 

ඒ මා අසූවේ දශකයේදී කියැවූ හා හදවතටම සමීප කරගත් සුනිල් මාධවයන් ලියූ " සත්යවාදියෙකුගේ දිනපොත හා " අනුර හෑගොඩයන් ලියූ " ගොඩයාගේ කොලම" වැනි තීරු ලිපි කියැවීමෙන් ලද පන්නරය හා උත්තේජනය නිසා යැයි මට සිතේ. 

එහෙත් එය කල් නොයවාම වහ වහා කළ යුතුයැයි හදිසියේ සිතුණේ කාරණා කිහිපයක් නිසාවෙනි. ඉන් පළමු වැන්න නම් සුනිල් මාධවයන් සමඟ කතාබහ කරන්නට මා ලද අවස්ථාවයි. අනෙක් කරුන නම් මුහුණු පොතේ මා ලියන දෑ කියවා තුටුවන මුහුණු පොතින්ම හමුවූ සහෘදයන්ගේ දිරි ගැන්වීමයි. ඔවුන් මා වෙත එවන සුන්දර වදන් වැලයි. එමෙන්ම හිතේ දිනපතාම එක්කාසුවෙමින් කැරලිගසන සිතිවිලි මුදා හැරීමේ දොළදුකයි. අනෙක් කාරණය නම් ලිවීමට ඇති පිස්සුවයි. උනයි. 

මෙයට ප්රවේශය ලෙස සුනිල් මාධවයන් විසින් එතුමාගේ " සත්යවාදියෙකුගේ දිනපොත" ග්රන්ථයේ ලියූ පෙර වදනින් කොටසක් උපුටා දක්වන්නට මට අවසර. 

" යුද්ධයේ මහා විනාශයට මුහණ දෙමින් මරණයේ බියකරු හඬ හදවතට කොඳුරද්දී ඈන් ප්රෑන්ක් දැරිය ලියූ දිනපොත මෙන් මගේ මේ දිනපොත අනාගතයේදී මහා සාහිත්ය විප්ලවයක් නොකරනු ඇත. බුද්ධියේ මහා ශ්රේෂ්ඨත්වයෙන් ප්රාන්ස් කෆ්කා ලියූ දිනපොත මෙන් මෙය කිසිදා බුද්ධිමතුන් අතරට නොයන බවද මම දනිමි. දිළිඳුකමේ හා නිර්ධනභාවයේ පාහර ජඩ පෑගීමට ලක්වූ කැරොලිනාගේ දිනපොත මෙන් මෙය මානව හිතවාදීන්ගේ මනසට යොමු නොවනු ඇත. "

එමෙන්ම මගේ දිනපොත සත්යවාදී මාධ්යවේදියකුවූ සුනිල් මාධවයන්ගේ දිනපොත මෙන් හා ප්රවීණ සාහිත්යධර අනුර හෑගොඩයන්ගේ කොලම මෙන් ජනතාව සෙනෙහසින් වැළඳ නොගන්නා බවද මම දනිමි. එහෙත් එක් අයෙකු හෝ මේ සටහන් කියවා සතුටක් ලබයිද ,එක් අයෙකූ හෝ මෙය බලා තමනුත් යමක් ලියන්නට පෙළබෙයිද ,එයින් මට සැනසීමක් හා සතුටක් ලැබිය හැක. 

එසේනම් මෙතැන් පටන් ඉඩ ලැබෙන අයුරින් මගේ දිනපොත ඔබ වෙත ගෙන එන්නට අවසර. 

චන්දන ගුණසේකර- එක්සත් රාජධානිය

අමරණීය මිනිසකුගේ නික්ම යාම........

I

ඒ 1990 වසරයි. විරාමයකට පසු මානව මානවිකාවන් නැවතත් සරසවියට ගාල්වූ යුගයයි. 

පළමු වසර සිසුන් ලෙස පේරාදෙණිය සරසවියේ ඉංජිනේරැ පීඨයට ඇතුළත්වූ අපට මුහුණ දීමට සිදුවූයේ අභියෝග රාශියකටය. 

නවක වධය, කඩ්ඩ පොලිෂ් නැතිකම හා දෙමාපියයන්ගෙන් වෙන්වී තනිවම දිවියට මුහුණදීමට සිදුවීම ඉන් ප්රධාන තැනක් ගත් අතර ගුරැවරැන් හා උපදේශකවරැන් හමුවේද අප මහා ලිලිපුට්ටන් සමූහයක් විලසින්  අපට හැගුණි. එමෙන්ම දිස් වුණි. 

මහා ඇඳුරන් හා අප අතර තිබුණේ අහසට පොළොව වැනි ඉතා දුරස්ථ සම්බන්ධයකි. බොහෝ ඇඳුරැතුමන්ලා අප දෙස ඔළුව උස්සාවත් බැලුවේ නැත. කොරිඩෝවකදී මුහුණටම හමුවූවත් බොහෝවිට ඔවුනට අපව වෙන ලොවකින් ආ සතුන් කොටසක් ලෙස දිස්වූයේ දැයි නොදනිමි. 

මේ අතර එක් ගුරැවරයෙකු කෙතරම් ඉක්මනින් පාඩම කරගෙන ගියාද කියතොත් එතුමා එක අතකින් කළු ලෑල්ලේ ලියූ සටහන් අනික් අතින් මැකුවේය. සටහනක් ගසා ගැනීමට වෙනම සටනක් කිරීමට බහුතරයකට සිදුවිය. ඒ අතරම නොදන්නා ඉංග්රීසියෙන් වක්කඩ කැඩුවාසේ දෙසාබෑ වදන් අහුලාගෙන හිතේ තබා ගැනීම නම් කෙසේවත් කළ නොහැකි විය. 

මේ අතර උත්තුංග දේහධාරී හිස කෙළින් තබා ගෙන ඉතාමත්ම තේජාන්විත ගමනින් සක්මන් කරන එහෙත් සුදු පැහැවූ ඝන දෙබැමට යටින් කරැනා ගුණයෙන් පිරැනු නුවන් යුගලයක් හිමි මහාචාර්ය වරයෙකුද වූයේය. එතුමා දේශන ඉතාමත්ම සන්සුන්ව අපට හොඳින් වැටහෙන බසකින් ඉදිරිපත් කළේය. කෝච්චියක් ඇල්ලීමට  දිවයාමේ හදිසියක් එතුමාට නොතිබුණි. සිසුන් සමඟ බොහෝ සුහඳ විය. 

කාකි පැහැ බැගී කලිසම ඇඳ එයටම ගැලපෙන ලා පැහැයෙන් යුතු හොඳින් මැඳ තිබූ පිරිසිදු අත්කොට කමිසයකින් එතුමා නිතරම සැරසී උන්නේය. 

එවකට ඉංජිනේරැ පීඨයේ යාන්ත්රික ඉංජිනේරැ දෙපාර්තුමේන්තුවේ ප්රධානියා වූ එතුමන් වෙන කවුරැන් හෝ නොව මහාචාර්ය මහලිංගම් මහතාය. 

එතුමාට තිබූ මෝටර් රථයද එතුමා මෙන්ම අපූරැ විය. මොරිස් මයිනර් වර්ගයේ පැරණි ඉංග්රීසි කාරයක් වූ එහි ප්රමිතිය,  එතුමා එය කෙතරම් පරිස්සමින් හා ආදරයෙන් පරිහරණය කළාදැයි කීමට කඳිම නිදසුනකි. එහි ඇංජිම තරම් ටියුන්වූ ඇංජිමක් එංගලන්තයේවත් තිබුණාදැයි සැක සහිතය. යමෙකු තම වාහනයට සලකන අයුරැ හා එය පවත්වාගෙන යන අයුරැ තම දිවි පැවැත්මේම මිනුම් දණ්ඩක් යැයි මම විශ්වාස කරමි. 

එතුමා මෙතරම් ආදරයෙන් හා සැලකිල්ලෙන් තම සිසුන්ට, සරසවියට පමණක් නොව අජීවී තම වාහනයට පවා එක විලසින්ම ගෞරව කිරීමෙන්ම එතුමාගේ උතුම් ගුණකඳ අපට පසක් වනු ඇත. 

සරසවියෙන් අප පිටවී වසර විස්සකුත් සම්පූර්ණ වූ මේ වසරේ,  අද උදයේ අපට කවදා හෝ අසන්නට ලැබෙන ඒ දුක්මුසු පුවත දැනගන්නට ලැබිණි. එනම් මහාචාර්ය මහලිංගම් මහතාගේ නික්මයාමයි. එතුමා අද උදෑසන අප හැර ගොසිනි. 

අප කිසිවෙකුටත් නොගොසින් සිටිය නොහැකි ඒ ගමන යෑමට අද උදයේම එතුමන් පිටත්ව ගොස් ඇත එහෙත් මම ඔබට සුබ ගමන් හෝ සාමදායේ සැතපෙන්න යැයි නොපතමි. මන්ද ඔබවන් මිනිසුන් සැමදාම අපේ හදතුළ වෙසෙන අමරණීය මිනිසුන්ම වන බැවිනි. 

චන්දන ගුණසේකර- එක්සත් රාජධානිය

"සත්‍යවාදියෙකුගේ දින පොත........"

" සුනිල්" යන නාමය ලංකාවේ ඉතා ප්රචලිතය.අපට බොහෝ හුරැය. හදවතට සමීපය. ආදරණීයය. 

කලා ලෝකයේ නම් සුනිල්ලා බොහෝය. 

සිංහල සංගීතයේ පෙරටු ගාමීයෙකුවූ හා එයට අපේ කමක් රිංගවූ සංගීතවේදී "සුනිල්" සාන්තයෝ මුලින්ම මගේ සිහියට එන සුනිළුන්ය. ගීත දහස් ගණනක් ලියූ සිංහල ගීතයට හා සාහිත්යයට අනුපමේය සේවයක් කරන්නාවූ මහාචාර්ය "සුනිල් " ආරියරත්නයන්, ප්රවීණ ගායනවේදී " සුනිල්" එදිරිසිංහයන්, ගේයපද රචක " සුනිල්" සරත් පරේරා, සිනමාවේදී " සුනිල්" සෝම පීරිස් , සිනමාවේදී සුනිල්" ටී ප්රානාන්දු හා ජිප්සීස් නායක ගායනවේදී " සුනිල්" පෙරේරා කලාලොව බැබළවූ තවත් සුනිළුන් කිහිප පොළක් පමණි. 

මේ සුනිළුන් සමූහය අතර තවත් " සුනිල් " කෙනෙකු සිටියේය. ඔහුව බොහෝ දෙනෙකු ඇමතුවේ " සුනිල් අයියා" යන ආදර නාමයෙනි. 

ඒ අසූව දශකයේ මැඳ භාගය විය. රටේ නීතිය වල් වැදුණු රාජ්ය ත්රස්තවාදය ඇතුළු නිලලත් හා නොලත් මහා ත්රස්තවාද බූවල්ලෙකූගේ අඬු පඬු සතර දිග්භාගයේම විහිදී ජනතාවගේ හුස්ම පොද සිරවී තිබුණු යුගයයි. මරණය හැරැනු කොට ඔවුනට දැකගත හැකි වෙනත් එකදු සිහිනයක් හෝ නොවිණි. ඒත් ඒ කලාතුරකින් මහන්සියටම නින්ද ගිය රැයකදී පමණි. භීෂණය රජ කළ ඒ අඳුරැ රාත්රීවල සඳ පවා වලාකලු අතර. සැඟවුණේ මේ අවනීතිය දෙස බලා සිටින්නට බැරි තැනය. 

යාමට තැනක් නොමැතිව, කිසිදු විනෝදයක් නොලබා මරණ බියෙන් ඇළලී ගෙයි මුල්ලේ එකතැනක සිරවූ යෞවනයේ උරැමකාරයන්වූ අපට ඒ මොහොත ගැන සිතනවා හැරෙන්නට වෙන කළ හැකි කිසිදු දෙයක් නොවුණි. 

මෙවන් පරිසරයක කළහැකි අන්කිසිත් නොමැතිව ගෙයි ඉදිරිපස ඉස්තෝප්පුවේ බිම දිගාවී අකුරක් නෑර කියවූ ඉරිදා දිවයින සංග්රහය පුවත්පතේද කිසිදු සිහින නොතිබුණි. එකල කරැණාදාස සූරියආරච්චි හා චන්ද්රසිරි දොඩංගොඩ යන ලේඛකයන්ගේ ලිපි කියෙව්වා නොව උරා බිව්වා යැයි පැවසුවොත් මා නිවැරදිය. 

දිනක මේ විසල් ලිපි අතර තිබූ එක්තරා පුංචි තීරැ ලිපියක් අහම්බෙන් කියැවූ මට ඒ කතාකරන්නේ මගේම හදවත නොවේදැයි සිතුණේ එය ඒ තරමට අව්යාජ හා ආදරණීය සටහනක් වු නිසාවෙනි. එහි ශීර්ෂය " සත්යවාදියෙකුගේ දිනපොත" විය. එය ලියා තිබුණේ මා කලින් සඳහන් කල අනිකුත් සුනිළුන් අතර වුන් " සුනිල් අයියාය" හරියටම කියනවානම් සුනිල් මාධව ප්රේමතිලක නම්වූ මානව හිතවාදියය. සත්යවාදී පත්රකලාවේදීයය. මහා කවි මීමන ප්රේමතිලකයන්ගේ ආදරණීය පුත්රයාය. 

එතැන්පටන් දිවයින ඉරිදා සංග්රහය අතට ලැබුණු විගස මගේ නෙතු මුලින්ම සොයා ගියේ " සත්යවාදියෙකුගේ දිනපොතයි". ගත දාහයෙන් තෙමූ ඒ කර්කශ අව්වේ ගිනි රශ්මිය මේ සහෘද සටහන් කියවද්දී මට නොදැනිණි. වියළි සුළඟේ හමා ආ මිනී පිළිස්සෙන සුවඳ මගේ නාසයේ නොවැදිණි. ඒ සටහන්වල වූ අව්යාජත්වය අපේකමනම් එයයි. 

1986 ජූලි12 එතුමාගේ දිනපොතේ සටහන වූයේ මෙසේයි. 

" තාත්තා මිය ගොස් අදට වසර 21 කි. හාමුදුරැවන්ට දානයක් දීමට අම්මා තුළ ආශාවක් තිබුණත් හැම දෙයකටම හරස්වන ආර්ථිකය එයටද හරස් විය. හිඟන මිනිසුන්ට කෑම පාර්සල් කීපයක් බෙදා දීමට තීරණය කළේ ඒ නිසාය. ඒවා බෙදා දීමට වෙලාවක් ලැබුණේ නැත. නගරය මැද කෑම පාර්සල් අතරැදහන් වූවා සේය. රටේ වැඩි දෙනා හිඟන්නන් වී ඇත. "

" තාත්තා ගැන මට දුකක් නැත. ඔහු සුන්දරත්වය විඳ මිය ගිය මිනිසෙකි. එහෙත් අද සෑම දෙයක්ම අසුන්දර වී ඇත. ඔහු ලියූ දේ අද ලිවිය යුතු නැත. " 

එදා දෑසේ කඳුළු පුරවාගෙන අතේ ශත පහක් නැති , අනාගතය ගැන කිසිඳු නිශ්චිත නිගමනයක් නොමැති හා මරණයේ දොරකඩ වුන් තරැණයකු ලෙස මා මේ සටහන කියැවූ බව මට අද මෙන් මතකය. 

එතුමා ලියූවේ අපේ කතාවයි. අපගේ හෘදසාක්ෂියයි. එම සටහන් හා අප , දෙදෙනකු නොව එකකු වූයේ එහෙයිනි. 

භීෂණය , මර්දනය සහ ඝාතනයට එරෙහිව වසර ගණනාවක් තිස්සේ පුවත්පත් කලාවේදියෙකු තම පන්හිද මෙහෙයවමින් කළ හුදෙකලා අරගලයනම් එයයි. . එමෙන්ම එය හුදෙක් නමට පමනක් සිටින බොහෝ කාඩ්බෝඩ් සත්යවාදීන්ගේ මෙන් නොව මුළු ආත්මයෙන්ම සත්යවාදීවූ සැබෑ මිනිසෙකුගේ හද ගැහුණු  රාවයයි. 

එහෙත් එදා අප වෙනුවෙන් ලියූ, පීඩිත පංතිය වෙනුවෙන් හඬක් නැගූ එතුමාගේ පන්හිඳ අද නිහඬව ගිලන් ඇඳකය. එතුමාට ඇවිදින්නට පවා නොහැකිය. ආර්ථිකය අඩපනය. 

සුනිල් මාධවයන්ද තවත් අපට වුන් යුක්තිගරැක මිනිසුන් කිහිප දෙනෙකු මෙන් සමාජය වෙනුවෙන් වැඩකළා මිස හරි හම්බකර ගත්තේ නැත. අප ඔහුට ආදරය කෙරැවාට වඩා දස දහස් ගුණයකින් ඔහු අපට ආදරය කළේය. දැන් අපට ගිලන්වී අසරණව සිටින ඔහු වෙනුවෙන් ඒ අපට දැකවූ ආදරයට හා සමාජයට කළ සේවයට කළගුණ දැක්වීමේ අවස්ථාව උදාවී ඇත. අප සිතා නොසිටියත් එතුමාගේ ධර්මය හා ඇදහීම එය නොවුණත් රැපියල් ශත නැතිව කිසිම දෙයක් කළ නොහැක. එහෙයින් එතුමා බලන්නට ගොස් කළ හැකි උදව්වක් සපයාදී එතුමාට ශක්තියක්වීම අප සැමගේම යුතුකමය. වගකීමය. ඔබට හැකිනම් ඔබගේ වටිනා කාලයෙන් විනාඩි කිහිපයක් වැයකොට එතුමාට කළ හැක උදව්වක් තිබේදැයි බලන්න. මන්ද නැතිවූ දිනෙක දුක් වනවාට වඩා හෝ ගුණ ගයනවාට වඩා එය බෙහෙවින්ම වටිනා ක්රියාවක් වන බැවිනි. 

සුනිල් මාධවයනී, දයාබර සුනිල් අයියේ ඔබට ඉක්මන් සුවය පතමින් මම ඔබගේම දිනපොතේම සටහනක් මෙලෙස ලියා තබමින් අදට නතරවෙමි. මන්ද ඒ සටහන් අදටත් වලංගු හෙයිනි. ඔබට චිරං ජයතු! 

" 1986 ජූලි 11

ජීවිතය බෙහෙවින් ඛෙදජනකය. මෙබඳු කලක ජීවත්වීමට සිදුවීමත් ජීවන අරගලයට මුහුණ දීමට ඇති අපහසුතාවයත් එයට ප්රධානම හේතූන් යැයි මට සිතේ. ජීවිතය මොහොතින් මොහොත පරවෙමින් ගිලිහී යන දෙයක් මිස යළි යළිත් දළු ලමින් ලෝකයට එක්වන දෙයක් නොවන බව සත්යකි. එනමුදු මිනිසෙකු මිය යන තුරැම ජීවත් විය යුතය. ඒ සඳහා මේ දින පොත මට අනුබලයක් වනු ඇත. බොහෝ කලකට පසු යළිත් දිනපොත ලිවීමට සිත්වූයේ එනිසාය. රැපියල් ශත රජකරන යුගයක රැපියල් ශත නැති එවුන් අපායක ජීවත් විය යුතුය. සිහිනෙන් දුටු සුන්දර වූ පුෂ්පයක් මෙන් මනස විකසිත කොට ගෙන මිරිඟුවක් පසු පස දිව යන පාදඩයකු වීමට මා සූදනම් නැත. මා දකින, අසන සහ සිතන සත්ය තුළ ජීවත් වීමට මේ දිනපොත මට පිටුවහලක් වනු ඇත. එය මම අත්දැකීමෙන්ම දනිමි. මා පිළිගන්නා සත්ය මෙහි ලියන්නට කිසිවෙකුගෙන් හෝ අවසර අවැසි නැත. කිසිවකුටත් බියවිය යුතු නැත. සත්ය සමග ජීවත්වෙන්නා සැබවින්ම ජීවත්වන බව මම පිළිගනිමි. "

චන්දන ගුණසේකර- එක්සත් රාජධානිය

සොඳුරැ ආඥාදායකයා....

අද වප් මහේ විසි හතර වෙනිද. පළාතම මූසල කරගෙන අහසට මෝදුවෙලා තියෙන විසල් වැහි වලාකුලු වලින් හැමතැනකම තියෙන්නේ මහා පාළු අඳුරක්. චිරි චිරි වැස්සෙ තෙතමනය අඳුරටත් උරාගෙන වගෙයි. හිරැ එළියක් අහලකවත් නෑ. ස්වභාවධර්මයත් වැලපෙනවාදෝයි කියා මට සිතෙනවා. 

මට එයට දොස් කියන්නට බෑ. මොකද අද ඒතරමටම සෝබරිත දිනයක්. විශේෂයෙන්ම ලාංකීය සිංහල සංගීතයේ පතාක යෝධයන් දෙදෙනෙකුම අප අතරින් වෙන්වූයේ අදවන් දිනෙක. ඒ , ජේ ඒ මිල්ටන් පෙරේරා නම් අසහාය ගායකයාණන් සහ සංගීතයේ සොඳුරැ ආඥාදායකයාවූ ප්රේමසිරි කේමදාසයන්. 

ජේ ඒ මිල්ටන් පෙරේරා සූරීන් අප හැර ගියේ මීට වසර විසි හතරකට පෙර 1991 වසරේදී. ප්රේමසිරි කේමදාසයන් වසර හතකට පෙරදීයි. එනම් 2008 වසරේදි. ඒ විසිහතර වෙනිදාටම තවත් ප්රවීණ රංගදරයෙකු හා ගායන ශිල්පියෙකුද වන ක්රිස්ටි ලෙනාඩ් පෙරේරා සූරීන්ද එකතු වෙමින් අද දිනයේ එතුමාද අප හැර ගොස් ඇති බව දැන ගන්නට ලැබුණා. එතුමා සාමදානයේ සැතපේවායැයි පතමින් මෙම ලිපියේ මුක්ත අරමුණවූ ප්රේමසිරි කේමදාසයන්ගේ ගුණ සැමරැම මෙතැන් සිට අරඹන්නම්. 

1937 දුරැතු මස වාද්දූවේදී උපත ලද ප්රේමසිරි කේමදාසයෝ ගැටවර වියේ පටන්ම ඉතාමත්ම දක්ෂ බටනලා වාදකයකු විය. මේ හැකියාව එතුමාට ඉතාම ළාබාල වයසේදීම ලංකා ගුවන්විදුලියේ වාදක මංඩලයේ සාමාජිකයෙකු වන්නට මංපෙත් විවරකරලීය. 

එතුමාගේ සංගීත දිවියේ සංධිස්ථානයක්වූ එමෙන්ම කේමදාස ලකුණ ලාංකීය සංගීතයේ සනිටුහන්වූ සිංහල සිනමාවේ සංගීත අධ්යක්ෂණයට එතුමා අත්පොත තැබුවේ සිරිසේන විමලවීර සූරීන්ගේ පොඩි කෙල්ල චිත්රපටයෙනි. 

ඉන්පසු ධර්මසේන පතිරාජයන්ගේ බඹරැ ඇවිත් හා පාර දිගේ, ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස් සූරීන්ගේ ගොළු හදවත හා නිදානය, ධර්මසිරි බංඩාරනායකයන්ගේ හංසවිලක් හා තුන්වෙනි යාමය, අග්නි දාහය, යස ඉසුරැ , කලියුගය, යුගාන්තය , සඳකඩපහණ ඇතුළු තවත් සිනමා පට රාශියක සහ අවසාන වශයෙන් ලෙස්ටර් සූරීන්ගේ අම්මාවරැනේ සිනමා පටයට එතුමාගේ අද්විතීය සංගීතය මුසු කළේය. 

'කේමදාස මාස්ටර්' නමින් සිරි ලක පතල වූ එතුමාගේ සංගීතය ඉතා ගැඹුරැ විය. දෙසවනට භාවනාවක් විය. අසන්නා අමුතුම ලෝකයකට ගෙනයාමට සමත් විය. විශේෂයෙන්ම එතුමා සංගීතවත් කළ සිනමා පට අමරණීය වන්නට ඒ සංගීතය කෙළින්ම බලපෑබව රහසක් නොවීය. 

සිනමාව මෙන්ම වේදිකා නාට්යද එතූමාගේ සංගීතයෙන් තරැ ලකුණු ලැබීය. සුගතපාල ද සිල්වා සූරීන්ගේ මරාසාද්, ජයන්ත චන්ද්රසිරියන්ගේ මෝරා සහ අත් මෙන්ම ධර්මසිරි බංඩාරනායකයන්ගේ මකරාක්ෂය හා දවලභීෂණ නම් ඒ නාට්යයෝය. 

එතැනින්ද නොනැවතුණු එතුමා අපගේ පිනට ටෙලි නාට්ය කිහිපයකටමද සංගීතය නිර්මාණය කළේය. ජයන්ත චන්ද්රසිරිගේ විසල් නිර්මාණයක්වූ දඬුබස්නාමාණය ටෙලිනාටකයේ කේමදාසයන්ගේ සංගීතය වනාහී එතුමා පෑ මහා පෙළහරකී. එමෙන්ම ජයන්ත චන්ද්රසිරි සූරීන්ගේම වෙඳහාමිනේ, අකාල සන්ධ්යා හා සතරදෙනෙක් සෙන්පතියෝද ධර්මසේන පතිරාජයන්ගේ ඇල්ල ළඟ වලව්ව,ගඟුලෙන් එගොඩට හා පුර සක්මන මෙන්ම බංදුල විතානගේ ශූරීනගේ අසල්වැසියෝද එතුමාගේ ඒ අපූර්වතම සංගීතයේ පහස ලද්දෝය. එතුමාගේ අවසාන ටෙලි නාට්ය සංගීතය සැපැයූවේ දේවින්ද කෝන්ගහගේ නිර්මාණය කළ සදිසි තරණය ටෙලි නාට්යටය. 

මානසවිල , දොරමඩලාව හා අග්නි වැනි භාවාත්මක හා ප්රතිභාපූර්ණ ඔපෙරාවන්ද ලාංකීය රසික ප්රජාවට දායාද කළේය. පිරිනිවන් මංගල්ය වැනි සංධ්වනීන් ද එතුමාගේම නිර්මාණයන්ය. දැනුම් සම්භාරයක් හිස දරා වුන් එතුමා සංගීතයෙන් මුළු ලෝකයම කියැවූයේය. ප්රකාශ කළේය. 

සිංහල ගීත වංශ කථාවේ සදා නොමැරෙන ගීත සමුදායක් රන් අකුරින් ලියා තබන්නටද එතුමා සමත් විය. අමරසිරි පීරීස් සූරීන් ගයන ළඳුනේ හා කන්යාවී එච් ආර් ජෝතිපාලයන් ගැයූ මා ප්රාර්ථනා ආශාවෝ , ආදර මල් පවනේ හා ශීත මෝසම් ගීත නාදෙන්, ඇන්ජලින් ගුණතිලක ගයන මට ආසයි හිනැහෙන්න, නන්දා මාලිනිය ගයන අම්මාවරැනේ, සනත් නන්දසිරි හා ලතා වල්පොල ගයන දේදුන්නෙන් එන සමනලුනේ, ෆෙඩී සිල්වා ගැයූ පරණ කෝට්, ජෝතිපාලයන් හා එම් එස් ගැයූ ගෙදර හිටිය රෝස කැකුළ රෝසා වැනි එකකට එකක් හාත්පසින්ම වෙනස් ගීත ගැන සංසන්දනය කිරීමේදී සෑම ඉසව්වක් පිළිබඳවම එතුමාගේවූ විපුල දැනුම අපට මනාවට අවබෝධ වෙයි. මේ අතරට උදුම්බරා වැනි ගීතයක් ගත්විට එහි ඇති අතිශය නාට්යමය ප්රකාශනය එතුමා සප්ත ස්වරයෙන් කළ අන්දම අති විශිෂ්ටය. 

සංගීතය අමුතුම මානයකට ගෙනගිය එතුමා අමරසිරි පීරිස් හා සමන්ත පෙරේරා ඇතුළ ගායක ගායිකාවන් රැසකට සංගීත ලොවේ දොරටු විවර කර දුන්නේය. එසේම සංගීතයේ නැවුම් හා අපූරැ සංස්කෘතියක් එතුමා අතින් බිහි වුණි. එතුමා අපට අහිමිවූයේ එතුමා වන් සංගීතඥයන් රටට හා සිංහල සිනමාවට අවශ්යම මොහොතකය. එහෙත් මරණය හැර කිසිම දෙයක් ස්තීරයටම නොමැති මෙලොවේ අප සැමටම දිනකදි සිදුවෙනවා මෙන්  එතුමාටද මෙලොවින් යන්නට සිදුවිය. එහෙත් එතුමා අපට තබා ගිය ඒ අපූරැ නිර්මාණයෝ නම් සදාකාලිකව අප අතර පවතිනු ඇත. සොඳුරැ ගාන්දර්වයාණෙනි මේ පුංචි සටහන ඔබට උපහාර පිණිසම වේවා!

චන්දන ගුණසේකර- එක්සත් රාජධානිය

ජේ ඒ මිල්ටන් පෙරේරා

" ඇස රැඳුණු රැඳුණු තැන්වල මුව මඩල හිනැහුනා

ඔබ මතක නැති කරන්නට මට මතක නැති වුණා "

ඔබව මා කෙසේ නම් අමතක කරන්නද? හීනියට මධුවිතින් සප්පායම්වූ සීතල සැදෑවල ඔබ ගැයූ ගීතයක් මුමුණමින් අප කෙතරම් නම් වරක් උණුසුම් වී ඇතිද? අද බිනර මහේ විසි හතර වෙනිදාට ඔබ අපගෙන් වෙන්වී වසර විසිහතරකි. 

මංජුල වෙඩිවර්ධනයන් පැවසුවාක් මෙන් ඔබවන් මිනිසුන් කිසිදිනක මිය නොයන බැවින් මම ඔබට ආයුබෝවන් කියා පිළි ගනිමි. 

පුර පස සඳ පසළොස්වකට සේන්දුවෙමින් පවතින මේ සීතල රාත්රීයාමයේ මගේ කුටියේ කවුළුවෙන් පෙනෙන සඳ දෙස බලාගෙන මම ඔබ සිහිකරමි. සැම තැනම නිසලය. පසළොස්වක නැතත් සඳ දියෙන් මුළු ලොවම වැසී ගොසිනි. මට එදා ඔබ සිකුරැලියා චිත්රපටයට ගැයූ " සිකුරැලියා බොළඳ ලියා මාව දමා යන්න ගියා " ගීතය සිහිපත් වෙයි. 

ඒ ගැඹුරැ කට හඬ එදා රිදී තිරය පසුබිමින් නිම්නාද දුන් අයුරැ මගේ සිහියට එයි. සාරවිට චිත්රපටයේ සාරයියා ගයන " සිරි සාර බුලත් විට කාලා වරෙං" ගීතය කෙතරම් නම් සුන්දරද? ජීවමානද? 

එකල එච් ආර් ජෝතිපාලයන් හා එම් එස් ප්රානාන්දු සමග ඒ තලයේ අපට සිටි අසහාය ගායකයා ඔබය.. 

ගීතයට මෙන්ම පියාගේ අඩිපාරේ යමින් දක්ෂ තබ්ලා වාදකයෙකූද වූ ඔබ ගැයූ ගීත අදටත් ජනප්රියය. ඔබ අමරණීය යැයි මා පැවසුවේ එහෙයිනි. 

වැඩි සද්දයක් බද්දයක් නැති සිරැරින්ද පුංචි මිනිසෙකුවුවද ඔබගේ හඬ මහා යෝධයෙකුගේ මෙන් සිංහල සිනමාව සහ ලාංකීය ගීත සාගරය කැළැඹීමට සමත් විය. 

ඔබගේ පුතුන් අද ඔබගෙ හඬ ඉදිරියට ගෙනයාම අපට ඇති එකම සැනසීමය. මේ පුංචි සටහන මීට වසර විසි හතරකට පෙර අදවන් දිනෙක අපව අතහැර ගිය ජේ ඒ මිල්ටන් පෙරේරා නම්වූ ඒ අමරණීය ගායන ශිල්පියාට උපහාර පිණිසය. 

" සඳුන් ගසක පිපි සමන් ලතාවක මල් පරවී යනවා

ඔබේ නමට පිදු මගෙ හදවත් මල තවමත් පිබිදෙනවා" 

මට කීමට ඇත්තේ එපමණකි. මේ සංගීත පිපාසිත දනන්ගේ සරතැස නිවාලන්නට ඔබ නැවතත් අප අතරම ඉපදේවා!

චන්දන ගුණසේකර-එක්සත් රාජධානිය

කාන්තාරයේ කුසුම..........

ඇය නිමක් නොපෙනෙන කාන්තාරය මැදින් අඳුරේම තම ජීවිතය සොයා දිව ගියාය. ගල් මුල් වල වැදී නිරැවත් දෙපා රිදුම් දෙද්දී , තුවාල වී ලේ ගලා හැළෙද්දී ඇයට නතරවීමට අවකාශ නොතිබිණි. ගිනි කාෂ්ටක අව්වේ තිබහට දිය පොදක් නොමැතිව කුස ගින්නට කන්නට දෙයක් නොමැතිව සිතේ තිබූ අධිෂ්ඨානය නැමති ශක්තියෙන් ඇය සැතපුම් සිය ගණනක් දිව ගියාය. 

තිරිසන් සතකුවූ සිංහයෙකුගෙන් අභයදානය ලැබූ ඈ මිනිස් වෙසින්වූ තිරිසනුන්ගේ පහත් කාමතුර ආශාවන්ට ගොඳුරැ නොවී බේරැනේ ඇයගේම දක්ෂකමටය. එතරම් අසරණ තත්වයේ ඉතාමත්ම දුර්වලවී වුන් ඇයට පිහිට වෙනවා වෙනුවට මිනිස් වෙසින්වූ ඒ කාමතුරයන් කළේ තම පහත් ආශාවන් සතපවාගත හැකි තවත් එක් ගැහැණු සිරැරක් ලෙස ඇය දෙස බැලීමයි. මේ ම්ලේච ක්රියාකාරකම් කියැවීමේදී පිරිමියෙකු වශයෙන් මට ඇතිවූයේ මහාම ලැජ්ජාවකි. ඒ පාපතර අමනයන් කෙරෙහි විස්තර කළ නොහැකි ක්රෝධයකි. 

පිරිමින්ගේ උවමනාවට තමන්ගේ මුලික ස්ත්රී අයිතිවාසිකම් අහිමිවූ ඉතාමත් නින්දිත හා කෘර අන්දමින් චර්ම ඡේදනය නම්වූ ඒ පාපතර සංස්කෘතික අවලම් ක්රියාවලියෙන් බැට කෑ ඇය තවත් එක් දැරියක පමණක් නොවේ. එවන් පාපිෂ්ඨ සංස්කෘතියක් ඇති සියලුම රටවල සමස්ත අසරණ ස්ත්රී වර්ගයාගේම නියෝජනයයි. 

එදා කාන්තාරයේ ගලක් මත ඒ නන්නාදුනන අහිකිණ්ඨික ගැහැනියගේ මලකෑ බ්ලේඩයෙන් තම ස්ත්රී අවයව අමු අමුවේ කැපී සුනුවිසුනු වී යද්දී ඇයට ඉවසාගත නොහැකි වේඳනාවෙන් කෑ ගසනවා හැරෙන්නට වෙන කළ හැකි අන් කිසිවක් නොවුණි. පූර්ණ ස්ත්රියක වශයෙන් ලිංගික සුරතාන්තයක උපරිම සුවය ඇයට අහිමිවූවා පමණක් නොව ඒ කැපූ අවයව මසා දැමීම හේතුවෙන් ඇයට මුත්රා කිරීමට පවා අපහසු තත්වයක් ඇති විය. වැඩිවියට පත්ව මාස් ශුද්ධිය ඇතිවීමේදීද මසකට වරක් ඇය ඒ හේතුවෙන් අපා දුක් වින්ඳාය. 

උපන්දා සිටම බැටළුවන් හා ඔටුවන් බලා ගත් ඉතාම දුෂ්කර දිවියක් ගෙවූ එඬේර කෙල්ලකවූ ඇයව , ඇයගේ පියා විසින්ම තවත් ඔටුවන් කිහිපදෙනෙකු ලබාගැනීමේ අරමුණින් මහලු මිනිසෙකුට සරණපාවා දීමට තැත් කිරීම කෙතරම් නම් නින්දිතද? ඒ පිරිමින් තම මවට, සොයුරියට, බිරිඳට හා දියණියට කළහැකි උපරිම අවමාන චිරාත් කාලයක් තිස්සේම කළහ. නීති තැනුවේ ඔවුන්මය. ස්ත්රිය ඔවුන්ගේ කාම ආශාව සතපා ඉන්පසු වහලියකමෙන් ඔහු ඇතුළු ඔහුගේ දරැවන් බලා ගන්නා තවත් හුස්ම ගන්නා ප්රාණියකු පමණක් විය. ඒ ජීවිතවල කිසිදු වටිනාකමක් නොතිබුණි. මෙවන් තත්වයක් යටතේ ඇය තමන් මෙන්ම අසරණ තම මෑණියන්ට පමණක් දන්වා තම ජීවිතය සොයා පලා ගියාය. 

ඒ පලා ගිය එඬේර කෙල්ලට විඳින්නට වූ දුක් ගැහැට නම් අපමණය. තම නෑදෑයින්ගෙන් පවා ඇයට සරණක් නොලැබිණි. එහෙත් ඇය තුළවූ අධිෂ්ඨානය හා ධෛර්ය අවසානයේදී ඇය දිවියේ උසස්ම තැනකට ගෙනයාමට සමත් විය. 

දුක දිනා දිවිය ජයගත් ඇය තමන්ට ඒ කෘර චාරිත්ර නිසා විඳින්නට වූ වේදනාව හා අවමානය අනෙකුත් ස්ත්රීනට උරැම නොවන්නට කටයුතු කරන්නට පෙරමුණ ගත්තාය. හඬ නැගුවාය. 

වාරිස් ඩයිරි නම්වූ ඒ එඬේර කෙල්ල අවසානයේ ලෝක ප්රසිද්ධ මෝස්තර නිරෑපන ශිල්පිනියක් වීමේ සත්ය කතා පුවත " කාන්තරයේ කුසුම" නමින් සිංහල පාඨකයා වෙත එළිදක්වා ඇත. මෙම ග්රන්ථය රංජිත් කුරැප්පු මහතා විසින් " Dessert Flower " නම්වූ ඉංග්රීසි පොත අනුසාරයෙන් සිංහලට නැගීය. 

මම මේ පොත පසුගිය සති අන්තයේ කියවා නිම කළෙමි. මෙය සත්ය කතාවක් නිසා සහ දිවියට යමක් ගතහැකි අපූරැ අධිෂ්ඨානශීලී ගැහැනියකගේ චරිතාප්රදානය නිසා කෙතරම් අවිවේකීවුවත් මට ඉතා ඉක්මනින්ම පොත කියවා නිම කළ හැකි විය. 

පොත කියවා ඇතිවූ කුතුහලය නිසා ඉංග්රීසි පොතද මිලදී ගෙන සමහර සිද්ධීන් සහ වාක්ය සසදා බැලුවෙමි. බොහෝදුරට රංජිත් කුරැප්පු මහතා ඒ ඉංග්රීසි වාක්ය ඉතා සීරැමාරැවට එලෙසින්ම සිංහලට හරවා ඇති බවක් මට හැගුණි. එහෙත් මීට වඩා තව නිර්මාණශීලී අයුරින් අපේ කනට හුරැ වචන යොදා පරිවර්තනය කළා නම් මෙය තවත් අනර්ඝ විය හැකිව තිබුණ බව මගේ හැගීමයි. 

මම උදාහරණයක් ලෙස සද්ධාතිස්ස වඩිගමංගාව මහතා පරිවර්තනය කළ " සෝර්බා නම් ග්රීකයා" කෘතියේ එන එක යෙදුමක් ගෙන හැර දක්වන්නට කැමැත්තෙමි. එනම් සෝර්බා බොහෝ අවස්ථාවල භාවිතා කළ " ලොක්කා " යන වචනයයි. ඉංග්රීසි පොතේ තිබෙන්නේ "Boss" කියාය. එය ලොක්කා කියා යෙදීමෙන් කතාව අපට වඩාත් සමීප වූවා පමණක් නොව අපේ කතාවක්ම මෙන් සිංහල පාඨකයාට දැනුණි. 

ඒ කෙසේ වෙතත් එතුමා පොත කියවා රස විඳ එය තමන් ළඟම තබා නොගෙන සිංහල පමණක්ම කියවන පාඨකයන්ටද එහි ගුණ සුවඳ විඳ ගන්නට සැලසීම ප්රශංසා කළ යුතුය. 

මම මීට වඩා කථාවේ විස්තර කියා ඔබගේ රස වින්ඳනයට බාධා කිරීමට අදහස් නොකරමි. 

එහෙයින්, වාරිස් ඩයිරි නම් වූ ඒ සෝමාලියානු එඬේර කෙල්ල මුළු ලොවෙහිම පතල මෝස්තර නිරෑපිකාවක් බවට පත්වීමේ ලේ සහ කඳුළින් පිරි ඒ අධිෂ්ඨානයේ කතන්දරය කියවා රස විඳ ඉන් දිවියට යමක් එකතුකරගන්නා ලෙස යෝජනා කරමින් මම නිහඬ වෙමි. 

චන්දන ගුණසේකර- එක්සත් රාජධානිය

අගය කළ යුතු චරිත- වසන්ත කොටුවැල්ල

ඒ 1982 වසරයි. රෑපවාහිනිය ලංකාවට හඳුන්වා දී තම නිවසේ සිටම ශ්රව්ය දුශ්ය මාධ්යක රස පහස 

විඳින්නට ලාංකීය ජනතාවට ඉඩ ප්රස්තාව ලබා දුන් වසරයි. ඒත් සමගම ක්රම ක්රමයෙන් එතෙක් කලක් සිනමා ශාලාවකට ගොස් සිනමා පටයක් නරඹා සතුටක් ලැබූ ප්රේක්ෂක ප්රජාව සිනමා හලෙන් ඈත්වීමේ ප්රවණතාවය ආරම්භ වූවත් ඒ දශකයේ නිර්මාණය වූ අපූරැ චිත්රපට කිහිපයක් ඔවුන්ව සිනමා ශාලාවලම රඳවා තබා ගැනීමට සමත් විය. ඒවා අතුරින් ඔබගේ අවධානය සිනමා පට දෙකකට යොමුකරන්නට කැමැත්තෙමි. " මලට නොඑන බඹරැ(1982)" සහ " තුන්වෙනි යාමය(1983)"  නම් එම චිත්රපට දෙකයි. 

වැඩිහිටියන්ට පමණයි ලේබලය යටතේ තිරගතවූ මෙම චිත්රපට දෙකම පිටවූ සැනින්ම සිනමා ශාලාවකට ගොස් නැරඹීමේ භාග්ය එවකට මට නොහැකිවූවත් රෑපවාහිනියේ විකාෂණයවූ ප්රචාරක වැඩසටහන්වලින් හා පුවත්පත්වල පළවූ ලිපි වලින් සිනමා පට ගැන මනා අධ්යනයක් ලැබීමට මම සමත් වූ අතර පසු කලෙක රෑපවාහිනියේ විකාශනය වෙද්දී නැරඹීමටද අවස්ථාව උදාකර ගතිමි. 

මේ අතරින් " මලට නොඑන බඹරැ " සිනමාපටයේ නමින්ම එහි අන්තර්ගතය පිළිබඳ යම් අවබෝධයක් ප්රේක්ෂකයාට ලැබුණත් " තුන් වෙනි යාමය" එහි නාමයේ පටන්ම යම් ගුප්තභාවයක් ඉසිලීය. 

මහා සිනමාවේදී ධර්මසිරි බංඩාරනායකයන්ගේ දැවැන්ත අධ්යක්ෂණයක් වූ තුන් වෙනි යාමයට ආචාර්ය ප්රේමසිරි කේමදාසයන් එක්කල ඒ අද්විතීය සංගීතය , වසර 30 කට පමණ පෙර නිර්මාණය වුවත් අදට වඩා කෙතරම් නම් ඉදිරියෙන් තිබුණාදැයි ඔබට වැටහෙනු ඇත. 

එහි අපූරැ කතා තේමාවක් තිබූ අතර සංගීතයෙන් එය තව තවත් තීර්ව කෙරිණි. කතාව සැකෙවින් වූයේ මෙසේයි. තම මව සහ පියා ලිංගික කාර්යයේ යෙදී සිටියදී මහ රෑ හදිසියේම ඔවුන්ගේ කාමරයට යන කුඩා පුතණුවන්ට එම සංසිද්ධිය අහම්බෙන් දකින්නට ලැබේ. එයින් වියරැ වැටෙන පියා දරැවාට ඉතා දරැනු ලෙස පහර දෙන අතර දරැවා වැඩිහිටියෙකුබවට පත්ව විවාහවූ දිනයේ මෙම සිද්ධිය දෝංකාර දෙමින් ඔහුගේ සිත දෙවනත් කර සිය බිරිඳ හා ලිංගිකව එක්වීම කරගත නොහැකිව දරැනු මානසික අවුලකට පත්වන අතර අවසානයේ ඔවුන් සියල්ලන්ගේම ජීවිත කාලකණ්ණි වී දිවිය පවා නැතිකර ගන්න තත්වයට වැඩ සිද්ධ වෙයි. 

මේ අවාසනාවන්ත සිඳුවීමේ ගොඳුරබවට පත්වූ එම දරැවාගේ තරැණ අවධිය ( පර්සි පීරිස්) නිරෑපනය කළේ හුරැබුහුටි නළුවෙකි. මේ චිත්රපටය අතිශය ජනප්රියවූ අතර මෙම තරැණ නළුවාද ඉතාමත් ප්රචලිත විය. කාලයාගේ ඇවෑමෙන් ඔහු තව චිත්රපට සඳහාද තම රංගන දායකත්වය සැපයූ අතර පුංචි තිරයේ දිගැරැනු චරිත තුනක් හා ගම්පෙරළිය ඇතුළු ටෙලි නාට්යන්ටද අවතීර්ණ විය. 

චරිත තුනක්හී සහෝදරයන් තිදෙනා අතුරින් ඉගෙන ගන්නා බාලම මල්ලීගේ චරිතය හා ගම්පෙරළියේ පියල්ගේ චරිතය ජනතා සිත්සතණහී ජීවමාන වන ලෙස ඔහු රඟ දැක්වීය. ඔහුටම ආවේණික වූ කතා විලාසය සහ සිනහව ඔබ සැමට තවමත් මතක ඇතුවාට සැකයක් නැත. 

මේ කාලයෙන් පසු පැවතියේ දිගු නිහඬතාවයකි. ඔහු කිසිදු කලාමාධ්යක හෝ ප්රසිද්ධ වේදිකාවේ දැක ගන්නට නොහැකි විය. එහෙත් ඊයේ රාත්රියේ අන්තර් ජාලයට පිංසිදු වන්නට මා නැරඹූ පසුගිය ඉරිදා ජාතික රෑපවාහිනියේ විකාශිත " සිහිනයකි රෑ" වැඩ සටහනට ඔහු පැමිණ සිටියේය. ඔහු ගීත දහය තේරීමටත් අනුරාධපුරයෙන් ගී අඹරට පායා ආ ක්රිශාන්ත එරන්දක ගී ගැයීමටත් පැමිණ වුන්හ. 

මදක් වියපත් වූවත් අසූව දශකයේ අප දුටු ඒ පෞරසයම ඔහු සතුවිය. ඒ සිනහවම සහ කතාව ඇසුණු විට අසුරැ සැණින් මගේ සිත ඒ සොඳුරැ අතීතයට පියාඹිණි. මේ නම් වෙන කවුරැන් හෝ නොව අප එදා ආදරය කළ අදත් එලෙසම ආදරය කරන රංගවේදී වසන්ත කොටුවැල්ලයන්ය.

ඒ පැය දෙක මම සමාධියකට දැහැන්ගත වුණෙමි. එතුමා තෝරාගෙන පැමිණ තිබූ ගීතත් ක්රිශාන්ත එරන්ධකයන් ඒවා ගැයූ සුමියුරැ ආකාරයත් මැව්වේ සුයාමයක්මය. 

ඒ ඒ ගීතය තේරීමට පාදක වූ කරැනු වසන්ත කොටුවැල්ලයෝ කිසිඳු පැකිලීමකින් තොරව අව්යාව ඉදිරිපත් කළ ආකාරය මා ඇතුළු එය නැරඹූ සුවහසක් ප්රේක්ෂක ප්රජාවේ ප්රශංසාවට හා ගෞරවයට පාත්රවිය. 

අතීත ප්රේමයන් හා බිඳුණු ප්රේමයන් පිළිබඳව රචිත අමරණීය ගීත එතුමා ගෙනවිත් තිබුණා පමණක් නොව තම පැරණි පෙම්වතියන් හා පළමු පෙම්වතිය වෙනුවෙන් ඒවා තෝරාගත් බව අවංකවම පැවසීය. ඉතාමත්ම නිරහංකාරව හා ලෙංගතුව එම පැය කිහිපය එම වැඩසටහන වෙනුවෙන් කැප කළ එතුමා සාමාන්යයෙන් ප්රසිද්ධ පුද්ගලයකු නොකරන දෙයක්ද වැඩසටහන නිමවීමට පෙර කළේය. එනම් තම පෞද්ගලික ජංගම දුරකථන අංකය රෑපවාහිනී නාලිකාව ඔස්සේ ප්රකාශයට පත් කිරීමයි. 

වැඩ සටහන අවසාන වී ඒ අතීත සිහිනයේම නින්දට ගිය මම අද උදෑසනම එතුමාට ඇමතුමක් ගතිමි. එවිට ලංකාවේ වෙලාව තුනට හතරට වන්නට ඇති. දුරකථන දෙතුන් විටක් නාද විය. අනෙක් කොනින් ගලා ආවේ ඒ හඬයි. 

මගේ අංකය දුටු එතුමා දුරැ රටක සිට නේදැයි කතා කරන්නේ අසා කලක් තිස්සේ දැන හැදිණ වුන් මිතුරකුසේ ඉතාමත්ම ලෙංගතුව හා මහා සතුටකින් යුක්තව මාහා කතවට එක් වූයේය. ලංකාවට නැවත ආවිට හමුවෙමුයි කී එතුමාගෙන් මම දැනට එතුමා කුමක් කරන්නේදැයි විමසා සිටියෙමි. කලා කටයුතුවලින් තම පෞද්ගලික හේතුවක් නිසා හුදෙකලාවී සිටින බවත් එහෙත් ලිවීමෙහි ආදී කටයුතුවල නිරතවෙන බවත් පැවසීය. දැනට දකුණු ආසියානු සංස්කෘතික කේන්ද්රයේ අධ්යක්ෂකවරයා වශයෙන් කටයුතු කරන බව පැවසූ එතුමා එහි වෙබ් ලිපිනයද මා වෙත ලබා දුන්නේය. ( saarc cultural centre) එතුමා මගෙන් සමුගත්තේ ලංකාවට ආ දිනක අනිවාර්යයෙන්ම හමුවෙමුයි ඉතාමත්ම ලෙංගතුව පවසා මට ජයද ප්රාර්ථනා කරමිනි. 

මේ අවස්ථාවේ අපට මෙවන් රස වින්ඳනයක් ලබා දෙමින් අපගේ සිහින අළුත් කරන ජාතික රෑපවාහිනියේ සිහිනයකි රෑ වැඩසටහනේ නිවේදකතුමා ඇතුළු කාර්ය මංඩලයට මුළු මහත් රසික ප්රජාව වෙනුවෙන් අපගේ කෘතඥතාවය පළ කරන අතර වසන්ත කොටුවැල්ල මහතාටද දීර්ඝායුෂද ප්රාර්ථනා කරමි. එමෙන්ම ළඟදීම හොඳ කලා නිර්මාණයක එතුමා දැකගන්නට ලැබේවායිද පතමි. 

සිහිනයකි රෑ මෙතනින් නරඹන්න. http://youtu.be/BfDpgasleEg

චන්දන ගුණසේකර- එක්සත් රාජධානිය