Pages

Friday, 24 February 2017

ඒ මහා ගාන්දර්වයා ඔහු විය....



එදා දිනය නම් මගේ මතකයේ හරියටම නැතත් සිදුවූ සිදුවීම නම් දෑස් පියා ගත් විට සිනමා පටයක රෑප රාමු මෙන් අදටත් මට එදා මෙන්ම මතකයට නගා ගත හැක.

ඒ හැත්තෑව දශකයේ මැඳ භාගය පමණ වන්නට ඇත. මගේ පැඟිරි සමය වු එකල අප නිවසේ භද්‍ර යෞවනයේ පසුවූ බෝඩිං කාරයෝ කිහිප දෙනෙකු නවාතැන් ගෙන සිටියහ. දිවයිනේ නන් දෙසින් පැමිණ තිබූ ඔවුන් අනුරාධපුරයේ තම තමන්ගේ රාජකාරීන්හී නිරත වූවෝය. ඔවුන් අතරින් රඹෑව ඩී ආර් ඕ කන්තෝරැවේ සේවය කළ උඳුගොඩ මාමාත්, ටවුමේ තිබූ ලංකා බැංකුවේ සේවය කළ බැංකු මාමාත් මගේ සිත් ගත් චරිත විය. මම ඔවුන් සමඟ අටමස්ථානයේ ඇවිඳින්නට ගිය හැටි, අප වත්තේ ළිඳෙන් නානවිට වතුර පිටතට යන කාණුව වසා ජලය පිරෙන්නට හැර එය මහා ජලව්‍යාපෘතියක වේල්ල අරින ආකාරයෙන් විවෘත කොට විනෝද වූ හැටි අදටත් මිහිරි සිහිනයක පරිද්දෙන් මගේ මතකයට ඉඳ හිට එයි. බැංකු මාමා මට සාදා දුන් සරැංගල් යැවූ කාලය කෙතරම් නම් සුන්දරද? අහිංසකද? අව්‍යාජද?

ඉතිං, මා මේ කියන දිනයේ දිවා ආහාරයෙන් පසු උඳුගොඩ මාමා හා බැංකු මාමා , අපේ තාත්තා සමඟ විවේක සුවයෙන් කාඩ් සෙල්ලම් කරමින් උන්හ. එදා ඉරිඳා දිනයක් වූ බැවින් මම රේඩියෝවේ ප්‍රචාරය වු සිනමාපටයක පූර්ව ප්‍රචාරක දැන්වීම් වලට සවන් යොමු කරමින් සිටියෙමි. දැන්වීම් අවසානයේ ගීතයක් ප්‍රචාරයවීම ඇරඹීමත් සමඟම පරල වූ උඳුගොඩ මාමා පුටුවද පෙරළාගෙන දඩි බිඩි ගා රේඩියෝව අසලට දිව ආවේය. මා මේ සිදුවන්නේ කුමක්ද කියා මදක් තැතිගෙන බලා සිටියෙමි. රේඩියෝව අසලට දුව ආ උඳුගොඩ මාමා රේඩියෝවේ හඬ තවත් වැඩිකොට එය අසලටම වී කණ යොමාගෙන දෑස් පියාගෙන ධ්‍යානයකට සම වැදිණි. ඔහුට රේඩියෝව ඇතුළට යාමට හැකියාවක් තිබිණි නම් ඔහු නවතින්නේ එය ඇතුළේ බව මේ දෙස බලා වුන් අපට සිතිණි. මගේ දෙසවන්ද ඒ ප්‍රචාරයවූ ගීතයේ නතරවූයේ නිතැතිනි. 

" තොටුපළ අයිනේ....ඒ ..ඒ..
කවුද අතවනන්නේ....?
කවුද අතවනන්නේ ඒ...ඒ ...
තොටුපළ අයිනේ..."

ගායකයා ගයයි. නිවසම මීයට පිම්බාක් මෙනි. ගායනය අතරේ වාදනය වූ එහි වූ වාද්‍ය කන්ඩ වැනි අරැම පුදුම වාදනයන් මම උපන්තේකට අසා නොතිබිණි. දිය මත පාවෙන ඔරැ කඳක ගැටෙන දිය හඬ මට රේඩියෝවෙන් ඇසිණි. මගේද දෑස් පියවී තොටුපළ අයිනට ඇදී යන හැටියක් මට දැනෙන්නට විය. 

ගීතය අවසානයේ ඉතාමත්ම තෘප්තිමත් සුසුමක් හෙළූ උඳුගොඩ මාමා , ඒ ප්‍රාතිහාර්‍ය පෑ ගායකයා කවුරැන්දැයි යන්න ඉතාමත්ම කුතුහලයෙන් යුතු වූ මා හමුවේ ගෙන හැර පෑවේය. එදා ඒ පැඟිරි වියේදීම මගේ හදවත සොරාගත් ඒ ගායකයා වෙන කවුරැන් හෝ නොව වික්ටර් රත්නායක නම් වූ මහා ගාන්දර්වයා විය. එකල භද්‍ර යෞවනයේ විසූ උඳුගොඩ මාමා වැනි සුවහසක් යෞවන යෞවනියනට එතුමා මුනිවරයෙකු මෙන් විය. උඳුගොඩ මාමා මට එතුමාගේ " ස" ප්‍රසංගය ගැනත් එතුමාගේ ගීත ගැනත් බොහෝදේ කියා දුන්නේය. 

මෙලෙස කාලය ඉඟිලිනි. උඳුගොඩ මාමලා පවුල් පංසල් වී අපෙන්ද අනුරාධපුරයෙන්ද සමුගෙන ඔවුනගේ ගම රට බලා ගියෝය. එහෙත් එදා මා උඳුගොඩ මාමා නිසා හඳුනා ගත් වික්ටර් රත්නායකයෝ නම් තව තවත් නවමු වී, වැඩි වැඩියෙන් ලෙංගතු වී මගේ හද පතුලේම තැන්පත් විය. 

මේ අතර 1976 දී පමණ එක්තරා සුන්දර සැන්දෑ යාමයක අපේ තාත්තා මා කැටුව නැරඹීමට ගිය හුලවාලී චිත්‍රපටයේ සංගීත අධ්‍යක්ෂණය කර තිබුණේද වික්ටර් රත්නායකයන්ය. එහිදී මා ඇසූ සුනිල් එදිරිසිංහයන් ගයන " කුඩා ගමේ" ගීතය මා අමන්දානන්දයට පත් කිරීමට සමත් විය. එපමණක් නොව කුඩා කල සිටම චිත්‍රපට පිස්සකු වූ මා නැරඹූ මාතර ආච්චි, ශ්‍රී මදාරා,පොඩි මල්ලී, සරැංගලේ, සිරිබෝ අයියා ඇතුළු හදවතේ ලැගුම් ගත් චිත්‍රපට රාශියකට ඒ අමරණීය සංගීතය සැපයුවේද මෙතුමන්මය. 

විශේෂයෙන්ම පොඩි මල්ලී චිත්‍රපටයේ වරෙක ශාස්ත්‍රීය ගීතයකට තනුව නිර්මාණය කළ එතුමන් ඩෙස්මන්ද සිල්වාට එහිදීම බයිලා ගායනයකටද තනුව සෑදීය. එපමණක් නොවේ මෙම සිනමා පටයේම රාත්‍රී සමාජ ශාලාවක නාට්‍යාංගනාවක විසින් ගැයෙන රාගික හා කාමුක හැඟුම් උද්දීපනය වන ගීතයක තනුව සෑදුවේද මෙතුමන්මය. 

ශ්‍රි ලාංකික සංගීතයේ නව මංපෙත් විවර කළ මෙතුමා කළ පර්යේෂණ නිර්මාණ අති සාර්ථක විය. සංගීතයේ සොඳුරැ පෙරළිකාරයෙකු හා නිර්මාණශීලී විප්ලව වාදියෙකු වූ වික්ටර් රත්නායකයෝ පෙරදිග, අපරදිග හා අපටම ආවේණික වූ ජන ගී සම්ප්‍රදායන් ස්වකීය නිර්මාණ සඳහා පාදක කර ගත්තේය. එතුමන්ගේ බොහෝ තනුවල තිබූ ප්‍රධාන සංගීත ඛංඩයට යටින් දිවෙන  අණු සංගීත ඛන්ඩ ගීතවලට ගෙනාවේ අමුතුම මිහිරකි. හදවතට ගෙනාවේ අමුතුම ගැස්මකි. 

අති ප්‍රේමනීය , සදා අමරණීය තනු තමන්ට මෙන්ම අනුන්ටද සෑදූ මෙතුමගේ ගායනය මධුර මනෝහර විය. ගැයීමේදී පමණක් නොව සාමන්‍ය කතා බහ පවා අපට ඇසුණේ ගීතයක්ම පරිද්දෙනි. එය සිතට ගෙනාවේ නිවීමකි. හදට ගෙනාවේ සැනසීමකි. 

" මං ආදර පෙම් ආදර බිංදු මතී " හා " මාලිනියේ " වැනි පර්යේෂණ නිර්මාණ එකල එතුමන් සතුවූ අවම පහසුකම් යටතේ මහා ප්‍රාතිහාර්යක් සේ ශ්‍රාවක ප්‍රජාවට තිළිණ කළේය. " ගිගිරි ගීත රාවේ", වැනි ගීත බටහිර සංගීතය මූලාශ්‍ර කරගෙන නිර්මාණය කළේය. 

අමරදේවයන්ට " කුමරියක පා සළඹ සැලුනා" ගීතයට තනුව නිර්මාණ කළ එතුමාම ෆ්‍රෙඩී සිල්වාට " කුණ්ඩුමනී " ගීතය නිර්මාණය කළේය. සුනිල් එදිරිසිංහයන්ට " කුඩා ගමේ" ගීතය නිර්මාණ කළ අතර බංදුල විජේවීරට එම සිනමා පටයේම " කුළ ගෙදරින් දුම්බර කඳු වැටියේ" ගීතය නිර්මාණය කළේය. මිල්ටන් පෙරේරාට ගැලපෙන ගී රටාවට ගීයක් තැනූ එතුමන්ම මිල්ටන් මල්ලවආරච්චිට ඊට හාත් පසින්ම වෙනස් ගීතයක් තැනුවේය. එච් ආර් ජෝතිපාලයන්ට තැනූ ගීතය වෙනස්ම ආරක විය. එතුමන් සතුවූ විවිධාකාර වූත් විචිත්‍ර වූත් සංගීත කුසලතාවය යන්තමින් හෝ පෙන්වා දීමට මා දරන තැතේදී යොදාගන්නා  මේ සුළු උදාහරණ කීපයක් පමණි. 

බොහෝ ගායකයින්ට, සංගීතඥයින්ට හා ගේය පද රචකයින්ට තම සංගීත ගමන් මග තනා ගැනීමේ අඩි තාලම වැටුණේ වික්ටර් රත්නායකයින් නිසාය. ඒ එතුමන් නොමසුරැව තම සංගීත ඥානය ඔවුන් වෙත බෙදා හල නිසාය. ප්‍රදානය කළ නිසාය. 

අබේවර්ධන බාලසූරිය, නිරංජලා සරෝජනී, සුනිල් එදිරිසිංහ, බංදුල විජේවීර ඇතුළු ගායික ගායිකාවන්ද රෝහණ වීරසිංහ වැනි සංගීතඥයන්ද වික්ටර් රත්නායකයන්ව ගුරැ කොට තම ගමන් මග සාදා ගත් උදවියයි. 

ප්‍රේමකීර්ති ද අල්විස්, බංඩාර කේ විජේතුංග, කේ ඩී කේ ධර්මවර්ධන, කුමාරදාස සපුතන්ත්‍රි ඇතුළු බොහෝ ගේය පද රචකයින් , කවීන් එතුමා නිසා බැබලුනි. එමෙන්ම එවැනි කවීන්ගේ අති රමණීය හා ගුණාත්මකබවින් අනූන ගේය පද ලැබීම අතින්ද වික්ටර් රත්නායකයින් ඉතාමත්ම වාසනාවන්ත විය. 

1973 දී කොළඹ ලුම්බිණි රංග ශාලාවෙන් ඇරඹි එතුමන්ගේ " ස" ප්‍රසංගය ඒකපුද්ගල ගී ප්‍රසංග කලාව සිරිලකට හඳුන්වා දුන්නා පමණක් නොව 2012 දී එය අවසන් කරන විටත් එම ප්‍රසිද්ධිය හා එම ප්‍රේක්ෂක ආකර්ෂණය වසර 39 ක් පුරාවටම අඛණ්ඩව පවත්වාගෙන යාමේ වාර්තාවටද හිමිකම් පෑවේය. එදා මෙදා තුර මෙතරම් රසික ප්‍රජාවක් සිප වැළඳගත් , ආදරය කළ සංගීත ප්‍රසංගයක් මෙරට නොවීය. එය එක්තරා උන්මාදයක් විය. ප්‍රේමනීය ආලිංගනයක් විය. දර්ශනවාර එක් දහස ඉක්මවා තිබිණි. 

වරෙක පූජ්‍ය පානදුරේ අරියධම්ම ස්වාමින් වහන්සේගේ බණ හා බෝධි පූජාමය වැඩසටහන් සිරිලක ඉතාමත්ම ජනප්‍රිය වී තිබූ කාලයක් විය. එකල කට හැකර කොල්ලන් අරියදම්මගේ "බ" , වික්ටර්ගේ " ස" යනුවෙන් විහිළුවට කී බව මට යාන්තමට මතකය. 

අපත් ටිකෙන් ටික යෞවනයට පාත්‍ර වෙද්දී අපටද ආදරය දැනුණි. එකලද අප පැඟිරි වියේ අපට ගැයූ වික්ටර් රත්නායකයන්ම එලෙසින්ම යොවුන් අපටද ගැයීමට සිටීම අප ලද මහම භාග්‍යක් විය. බංඩාර කේ විජේතුංගයන් ලියූ " සඟවාගනු මැන ඔබෙ රැව සොඳුරියෙ", සුනිල් ආරියරත්නයන් ලියූ " දෛවයෝගයකින්" , සේන වීරසේකරයන් ලියූ " සිහින් සුළං රැල්ලේ" , බුද්ධදාස ගලප්පත්තීන් ලියූ " සිව් වසරක පෙම් ගීතය හා " එපා හිරැ පායන්න අදින් පසු මගෙ ලොවට" වැනි ගීත ප්‍රේමයෙන් පූදින හදක දොරකඩ අබිමුව වුන් අපට අමා පැන් මෙන් විය. ආතුර හදවත් නිවී සනහාලූ ඔසු පැන්ම විය. ආදරය උතුරා දෝරෙ ගලන තෝතැනිම විය. 

එමෙන්ම මම විශ්ව විද්‍යලයේ ඉන්නා සමයේදී අපගේ බැචෙකු ගාන්ධර්ව සභාවේදී ගැයූ ප්‍රේම කීර්ති ද අල්විස් සූරීන් ලියූ එතුමන්ගේ " ආදරයේ උල්පත වූ අම්මා" ගීතය අසා එදා කඳුළක් නොසැලු කෙනෙකු සිටියේ නැත. ඒ ගීතයට එතුමා යෙදූ තනුව හැර එතරම්ම හොඳින් ගැලපෙන තවත් තවත් තනුවක් නම් මිහිපිට ඇතිද? ජීවිතයේ තනිවී, හුදෙකලාවී මුළු ලොවම එපා වූ මොහොතක " දෙව්රම් වෙහෙරේ" වැනි ගීතයක් හදට ගෙන ආවේ පිරිත් ටිකක් ඇහුවා වැනි සැනසීමකි. 

" හෝපලු වන පෙත "වැනි අති ශාස්ත්‍රීය ගීතයක එතුමා සමඟ තබ්ලා වාදකයා පෑ පෙළහරද " දෛවයෝගකින් " වැනි ගීතයක ගිටාර් වාදකයා කළ පෙළහරද එතුමාගේම තනු නිර්මාණයන්හීම මහිමය හැර වෙන නම් කුමක්ද? 

වයස අවුරැදු 75 දීද එතුමන් ගයන්නේ එදා හැටේ දශකයේදී ගැයූ විලාසයටමය. ඒ හැඟුමින්මය. ඒ ආදරයෙන්මය. එය එතුමාගේ මෙන්ම අපගේද වාසනාවම වන්නේය. 

මේ වසරේ එනම් 2017 නවම් මස 18 වෙනිදා 75 වෙනි වියට පා තැබූ එතුමන් වෙනුවෙන් මා තැබූ මේ දුප්පත් සටහන එතුමන්ගේ ගුණ ගයන්නට අහලකින්වත් තැබිය නොහැකි බව මම දනිමි. එමෙන්ම සංගීත ක්ෂේත්‍රයේ , කලා ලොවේ දෑවැන්තයින් , පතාක යෝධයින්ගේ සටහන් , විචාර හා ඇගැයීම් හමුවේ මගේ මේ කුහුඹු සටහන පුංචි ලිලිපුට්ටෙකි. එහෙත් මගේ හදවතේ එතුමන් වෙනුවෙන් එදා උඳුගොඩ මාමාගෙන් දැන හැඳිනගත් දා පිළිසිඳුණු ආදරය නම් මේ සැවොම පරයා යන තරම්  මහා විසල් බව මම දනිමි. ඒ ප්‍රේමයේ නාමයෙන් දයාබර වික්ටර් රත්නායකයිනි මම මෙසේ ඔබට ප්‍රාර්ථනා කරමින් නිහඬ වෙමි. 

මේ පාපතර ලෝකයේ දුක් විඳින රසික ප්‍රජාවගේ දුක් දෝමනස්ස පලවා හරින්නට , ඔවුනගේ ආතුර සිත් සුවපත් කරන්නට, තව චිරාත් කාලයක් ඔබට ගයන්නට හා අමරණීය තනු නිර්මාණය කරන්නට අවැසි ශක්කිය , දහිරිය , හිතේ සැනසීම හා නිරෝගි සුවය නිරතුරැවම ලැබේවා! චිරං ජයතු මහා ගාන්දර්වයානෙණි ඔබට!!

චන්දන ගුණසේකර- එක්සත් රාජධානිය

Thursday, 23 February 2017

පිස්සා...




මුළු පළාතම හරියට ඇවිස්සුණ කඩි ගුලක් වගේ. මෙලෝ සිහියක් නැතිව හැමෝම එහෙ මෙහෙ දුවනවා. සමහරැ තවමත් හරියට අවඳි වෙලා නෑ වගේ. මහා බර කන්දරාවක් ඔලුවල පුරෝගෙන හති දම දමා දුවනවා.

අපිටත් අද ගෙදරින් පැන ගන්න විනාඩි 5 ක් පරක්කු වුණා. ඒ ටික ඇති අනික් කෙළවරින් පැය භාගයක් කාබාසිනියා වෙන්න. ඔක්කොම හරි විනාඩියක් පරක්කු වුණාම ලොක්කගෙ මූණෙ තියෙන වවුල් පෙනුම තමයි කාලා ඉන්න බැරි.

ඊයේ රෑත් ගොඩක් වෙලා ගියා නිදා ගන්නකොට. එක එක ප්‍රශ්න. ගෙදර ටැප් එකක් ලීක් වෙනවා කියල බිරිඳ මට කියන්නෙ දැන් සති ගණනක ඉඳලා. ඒ මදිවට දැන් වහින කොට වහලෙත් ලීක් එකක්ලු. හැමදාම සති අන්තයට කරන්න කල් දම දමා හිටියට සති අන්තය ආවම මේ එකකට වත් වෙලාවක් නෑ. එහෙන් මස්සිනාගේ රස්සාව නැති වෙලාලු. ඒ ගැනත් මොනව හරි කරන්න ඕනෙ.

අම්මයි තාත්තයිත් වයසට යනවා. උන්දැල බලන්න ගිය කාලයක් මතක නෑ. ඊයෙත් නංගි ඒ ගැන මට දොස් කියල ලියමනක් එවල තිබුණා.

ඒ අස්සෙ දුවගෙ ඉස්කෝලෙන් එන ලියුම්. ආයිත් මොකක්ද බිල්ඩිමකට කියල සල්ලි ඉල්ලලා එවල තිබුණා.

මේවා හිත හිතා සුවිමාලිවත් ඇදගෙන පාර පනිනකොට පිඹගෙන ආපු කාර් එක ළඟටම එනකල් දැක්කෙ නෑ. අපරාදෙ කියන්න බෑ මිනිහට එකපාරටම අපේ අම්මව මතක් වුණා. සුවිමාලිත් රැව්වෙ මට.

මට එක පාරටම ඇය දිහා බැලුණා. අපි යාළුවෙන කාලෙ කොච්චර ලස්සනට , සැහැල්ලුවෙන් හිටිය කෙල්ලක්ද? දැන් එයා හොඳටම ඇදිලා ගිහිල්ලා. වයසට වඩා වයසක පෙනුමක් ඇවිත්.

මම සුවිමාලිට ඇඳුමක් කැඩුමක් අරගෙන දුන්න කාලයක් මතක නෑ. ගෑනි, මමයි , දරැවයි වෙනුවෙන් කොච්චර නම් මහන්සි වෙනවද? වැඩට ගිහින් ආව ගමන් ආයෙත් ගෙදර වැඩ. ඒත් කවදාවත් මට මැසිවිල්ලක් කියල නෑ. මේ මාසෙ පඩියෙන් නම් සුවිමාලිට සාරියක් කොහොම හරි අරගෙන දෙනවා කියල මම ඒ වෙලාවෙ හිතා ගත්තත් පඩි පත අතට ගත්තම ඒක වාෂ්ප වෙලා යන හැටි මතක් වුණාම ඒ ගැනත් වැඩිය බලාපොරොත්තු තියාගන්න බැරි බව මට තේරැනා.

අපි හැටට හැටේ දුවලා ගිහින් ස්ටේෂමට ගොඩ වෙද්දිත් 07:04 ප්ලැට්ෆෝම් එකට ඇවිත්. දනි පනි ගාලා සුවිමාලිවත් ඇදගෙන අන්තිම පෙට්ටියට රිංගනකොටම කෝච්චිය ඇද්දුවා. තව ටිකෙන් මම බිම.

අපි හිටපු පෙට්ටිය පණ ඇද ඇද ප්ලැට්ෆෝම් එක පහු කරනකොටම වේදිකාවෙ බංකුවක් උඩ නිදි කිරමින් ඉන්න මිනිහෙක් දිහා හැමෝගෙම වගේ අවධානය යොමු වුණා. මටත් ඒ දිහා බැලුනෙ නිතැතින්ම. මිනිහත් එවෙලෙම හිස ඔසවලා අපි ඉන්න දිහා බැලුවා. මොකක්දෝ විඳුළි කොටනවා වගේ හැඟීමක් මිනිහගෙ තියුණු දෑස් වලින් මගෙ දිහාවට එල්ලවෙනවා වගේ මට දැනුණා.

" ඇයි ඔයා ඔය මනුස්සයව මීට ඉස්සර දැකල නැද්ද? " සුවිමාලිගෙ හඬින් මාව ගැස්සිලා ගියා.

" න්නෑනේ...." මට කියවුණේ ඉබේටම. එහෙම කියන ගමන් මම මිනිහගෙ ස්වරෑපය හිතේ මවා ගන්න උත්සහ කළා.

මුහුණ පුරා වවා ගත් කළුම කළු රැවුලත් , ජීවිතේට කතුරක් හෝ පනාවක් දැක නොතිබුණු දිග කොණ්ඩෙත් මිනිහගෙ මූණට එකතු කරල තිබුණෙ මහා මුස්පේන්තු මරැමුස් පෙනුමක්. ඒත් ඔහුගේ ඝන ඇස් දෙබැම යටින් ගිනි පුළිඟු විහිදවපු ඇස් දෙකනම් මට විඳුලියක් වගේ හිතේ හොල්මං කළා.

මිනිහා ඇඳගෙන හිටියේ මජං, නාවර පෙරැනු , කළු ගැහිලා පිච්චුවත් පිච්චෙන්නෙ නැති කිලුටු පිරැනු කඩමලු කමිසයක් සහ ඒ වගේම කලිසමක්.

" ඇයි සුවිමාලි ඔයා මේ මනුස්සයව කලින් දැකල තියෙනවද? " මම ඇහුවෙ තව ඒ ගැන විස්තර දැනගන්න අටියෙන්.

" ඔව් අනේ.. දැන් කාලයක ඉඳල ඔතනට එනවා. ඇයි මම ඔයාට කීප දවසක්ම කිව්වෙ මහා මරැමුස් පිස්සෙක් මේ පළාතට ඇවිත් කියල. කොහේද ඔයා මං කියන ඒවා කල්පනාවෙන් අහගෙන ඉන්නවයැ." එහෙම කියල සුයිමාලි මගෙ දිහා නොරැස්සනා ගතියකින් බැලුවා.

" මිනිහා යන එන ගෑනු දිහා කන්ඩ වගේ බලාගෙන ඉන්නෙ. මහා අසහන කාරයෙක්ද කොහෙද? පිස්සො හැම තැනම.....මේ ඒක නෙමේ අද රෑට මොනවද කන්නෙ?"

සුවිමාලිගෙ ඒ ප්‍රශ්නෙන් මම අර පුද්ගලයා ගැන සිතිවිල්ලෙන් මොහොතකට මිඳුණා.

" ආ.... ඔයා දුව අරගෙන කෙළින්ම ගෙදර යන්න. අද උයන්න මහන්සි වෙන්න එපා. ඊයෙත් දානෙට උයල ඔයාට මහන්සිනේ. මම කොත්තු හරි ගෝදම්බ රොටී හරි හවසට එනකොට අරගෙන එන්නම්. හංදියේ අලුතින් ඇරපු කඩේ කෑම හොඳයි කියල කීප දෙනෙක්ම කිව්වා. " මම මෙහෙම කිව්වම සුවිමාලිගෙ මූණ එළිය වුණා.

සුපුරැදු පරිදි ඊළඟ නැවතුමින් අත වනාගෙන සුවිමාලි බැහැල ගියා. මට තව නැවතුම් 5 ක් යන්න එපායැ. මම හිටපු මැඳිරියෙත් ඒ වෙද්දි වැඩිය සෙනඟක් හිටියෙ නෑ. මම ළඟ තිබුණ අසුනට බර වෙලා ඊයේ පුස්තකාලෙන් ගත්තු නව කතා පොතට දෑස් යොමු කළා.

ඒත් මට පෙනුණෙම අර පිස්සගෙ මගෙ දිහාවට එල්ල වෙච්ච ඇස් දෙක. මට පුදුමයි ඇයි මේ මිනිහව මම මීට කලින් දැක්කෙ නැත්තෙ කියල. එතකොට තමයි මට මතක් වුණේ සාමාන්‍යයෙන් සුවිමාලි ස්ටේෂමට එන්නෙ දුවව ඉස්කෝලෙට දාලා මට වඩා පැය භාගෙකට විතර පස්සෙනෙ කියල. අද දුව එයාගෙ යාළුවෙකුගෙ අම්මත් එක්කයි ඉස්කෝලෙට යැව්වෙ. මේ මිනිහ වෙනදට මේ තරම් වේලාසන ඔතනට එන්නෙ නැතිව ඇති. හවසට ගෙදර යනකොට මිනිහව හොඳට බලා ගන්න ඕනෙ කියල මම හිතා ගත්තා.

වෙනදා වගේම වැඩ ඉවර වෙලා අතුරෙ යනවා වගේ යන කෝච්චි ගමනින් හෙම්බත් වෙලා අපේ ස්ටේසමින් බහින කොට රෑ 7 ත් පහුවෙලා. වටින් ගොඩින් කළුවර ගලනවා. මම වටපිට බැලුවෙ අර පිස්සු මිනිහව දැක ගැනීමේ අරමුණින්. ඒත් පාළුවට ගිය බංකු කිහිපයත් වේදිකාවේ පහන් කණුවලින් පැතිරෙච්චි කලාමැඳිරි එළියයි ඇරෙන්න වෙන කිසිම දෙයක් මට දැක ගන්න ලැබුණෙ නෑ. කඩෙන් කොත්තු දෙකකුයි , ගෝදම්බ දෙකකුයි අරගෙන මම ගෙදරට පිය මැන්නෙ හීනෙන් ඇවිදිනව වගේ.

" අමිත්ත, අමිත්ත අද මොකෝ මේ තවම නිදි. වෙනදට මටත් ඇහැරවන මනුස්සයා අද තවම නිදිද?"

සුවිමාලිගේ හඬින් මම සිහින ලොවින් පියවි ලොවට වැටුණා. එතකොට තමයි මට සිහිවුනේ පාන්දර 4 විතර වෙනකල් මට නින්ද නොගිය වග. මුලු රෑ පුරාවටම අර පිස්සු මනුස්සයා මගේ හිතේ හොල්මං කළා.

" මොකද මේ හීනෙන් බය වුණාද? මූණත් සුදු මැලි වෙලා. හරි මහන්සි පාටයි. ඔයාට මොකක් හරි අමාරැවක්ද අමිත්ත? එහෙම කියලා සුවිමාලි මගේ නළලට අත තිබ්බා. මවක් වන් ආදරණීය බිරිඳගේ ප්‍රේමනීය උණුසුමක් මගේ සියොලඟම වෙලා ගත්තා.

ඉක්මනට ලෑස්ති වෙලා සුවිමාලියි දුවයි එක්කම මමත් එළියට බැහැලා එයාලත් එක්කම දුවගෙ ඉස්කෝලෙ පැත්තටම හැරැනම සුවිමාලි පුදුමයෙන් වගේ මගෙ දිහා බැලුවා.

" ඇයි ඔයාට අද ඉක්මනට යන්න ඕනෙ නැතිද? දුවනම් ආස වෙයි ඔයත් එයාගෙ ඉස්කෝලෙ ගාවට එනවනම්. නේද දුව" එහෙම කිව්වම දුවගේ මූණ පිච්ච මලක් වගේ විකසිත වුණා. එයා අම්මව අත ඇරලා මගේ අතේ එල්ලුණා.

" පරක්කු නම් වෙනවා තමයි සුවිමාලි. ඒත් මම ඔයත් එක්කම යන්නම්. " මම මෙහෙම කිව්වෙ අර මනුස්සයව පරක්කු වෙලා ගියාම දැක ගන්න හැකිවෙයි කියල හිතලා. ඒත් ඒ බව මම සුවිමාලිට කිව්වෙ නෑ. එයා හිතයි මටත් පිස්සු කියලා.

දුවව පංතියට දාලා අපි ස්ටේෂමට ආවෙ දුවගෙන වගේ. එතකොට වෙලාව හතට පහක් විතර ඇති. මම හිතපු විදිහටම අර මනුස්සයා ප්ලැට්ෆෝම් එකේ හිටියා.

" අපෝ අන්න අර මිනිහා අමිත්ත. බලන්නකො රාක්ෂයෙක් වගේ" සුවිමාලි මෙහෙම කිව්වෙ මගේ අතේ එල්ලීගෙන.

එතකොටම මමත් මිනිහ දිහා හොඳට බැලුවා. පිස්සු පෙනුම තිබුණට මිනිහට හොඳ හැඩි දැඩි සක්‍තිමත් සිරැරක් ඇති බව මට ඈතටම පෙනුණා. මොනව හරි ක්‍රීඩාවක් කරපු එහෙම නැතිනම් බොඩි බිල්ඩින් කරපු කෙනෙක් කියලයි මට බැලු බැල්මට හිතුණේ.

මිනිහ අතේ උංඩිකරගත්තු කොළයකට විරිත්ත විරිත්ත හිටපු නිසා අපිව දැක්කෙ නෑ. එතකොටම 7:04 වේදිකාවට සේන්දු වුණා. කලබල වෙච්චි මිනිස්සු අතරෙ මිනිහව මට නොපෙනී ගියා.

" මාර ඇඟක්‍නෙ සුවිමාලි අර මිනිහට තියෙන්නෙ"

" මොන මිනිහටද අමිත්ත? ඔයා හිතේ භාගයක් තියාගෙන භාගයක් කියවනවා මට ඉතිං දිවැස් තියෙන්න ඕනෙ අහනදේට හරි උත්තරේ දෙන්න." සුවිමාලි එහෙම කිව්වේ බොරැ නෝක්කාඩුවක් මූණෙ මවාගෙන.

" ඇයි ළමයො අර පිස්සට"

" ආ...ඔයා තවමත් මිනිහ ගැනද හිතන්නෙ? ඔයා දන්නවද ඒ මිනිහ මේ ළඟදි මේ පළාතට ඇවිත් තියෙන්නෙ. මිනිහ කනවා කියන්නෙ ඔය වතු අයිනෙ ඉබේට හැදෙන ගොටු කොළයි, කුඹුරැ අයිනෙන් අල්ල ගන්න කක්කුට්ටොයිලු. ඇත්තද මන්දා අමුවෙන්ම කනවයි කියන්නෙ. " එහෙම කියල සුවිමාලි මූණ ඇඹුල් කරගත්තා.

" ඇත්ත වෙන්නත් පුළුවන්. මිනිහට හරි කල්පනාවක් තියනවයැ. පව් කියල හිතෙනවා. ඇයි දන්නෙ නෑ ඔහොම වුණේ. මොනව උණත් මිනිහ හරිම ශක්තිමත් කියල නම් පේනවා. "

කාලය වැඩි වෙනසක් නැතිව සුපුරැදු පරිදි ගත වුණා. හැමදාම උදේට මේ මනුස්සයව අපි ස්ටේෂමේදි දැක්කා. හවසට කොහේ අන්ත්‍රස්දානවුණාද දන්නෙ නෑ. සුවිමාලි කියපු ගොටු කොළ සහ කක්කුටු කතාවෙ ඇත්ත නැත්තත් මට හොයා ගන්න බැරි වුණා. මේ පිස්සත් අපේ ජීවිතයට එන ප්‍රශ්න වගේම දෛනික අංගයක් පමණක් බවට පත් වුණා. කවුරැත් ඒ ගැන අමතර සැලකිල්ලක් දැක්කුවෙ නෑ.

මෙහෙම ඉන්නකොට තමයි දවසක් උදේ සුවිමාලිගෙ නංගියි , එයාගෙ මහත්තයයි මහ ගිනි පාන්දර අපේ ගෙදර දොරට තඩි බෑවෙ. එයාලා පදිංචි වෙලා හිටියෙ අපේ ගෙදරට හැතැම්ම දෙකක් විතර එහා තිබුණු පුංචි නඟරයක.

අපිත් සද්දයට කලබල වෙලා ලයිට් දාගෙන එළියට එනකොට සුවිමාලිගෙ නංගී තවමත් වෙව්ලනවා. මස්සිනා හිටියෙත් හරියට හොල්මනක් දැකල වගේ.

" ඇයි නංගී. මේ මොකද මේ. ඇයි මේ බය වෙලා. මොකක් හරි කරදරයක්ද? " අපි දෙන්නම ඇහුවෙ එක වරම.

දෙන්නම කිසිම කතා බහක් නැතිව හොල්මං දෙකක් වගේ ගෙට ඇවිත් සෙටියට වැටුණා. සුවිමාලි කුස්සියට දිව්වා එයාලට බොන්න මොනව හරි හදන්න.

" ඇයි මල්ලී මොකක්ද සිද්ධ වුණේ? " මම ටිකක් මස්සිනාට හුස්මක් කටක් ගන්න ඉඩ දීලා ඇහුවා.

" අපි එලොව ගිහිං මෙලොව ආවෙ අයියේ.." මෙහෙම කියන කොටම ටිකක් දරදඬු චරිතයක් වෙච්චි මස්සිනාට ඇඬුණා. ඒකෙන්ම සිද්ධිය සෑහෙන බරපතල බව මට තේරැනා. නංගිටනම් තවමත් කතා කරගන්න බැරිවයි හිටියෙ. සුවිමාලි ඉක්මනට උණු කිරි කෝපි හදාගෙන ආවා.

" කමක් නෑ. ඔයාලට කරදරයක් නෑනේ. ඔය කෝපි බීලා හිමිහිට විස්තරේ කියන්නකො." මම මෙහෙම කිව්වෙ එයාල එවෙලෙ හිටපු තත්වය මට තේරැන නිසා.

මේ විදිහටම තවත් විනාඩි 5 ක් විතර යන්න ඇති. ඒත් මට දැනුණෙ හරියට කල්පයක් වගේ. සුවිමාලි පුංචි දරැවෙක්ව සනෂණව වගේ එයාගෙ නංගිව තුරැල් කරගෙනයි හිටියෙ.

මස්සිනා බය වෙලා මගෙ දිහා බලාගෙන ටිකෙන් ටික එයාගෙ කට හඬ අවදි කළා.

" අද පාන්දරම අපි ගමේ යන්න ගෙදරින් පිට වුණා අයියෙ. වැඩි දුරක් එන්න ලැබුණෙ නෑ ටයර් එකක් ගියා. මේ ඊයේ හොඳට චෙක් කරල හුළං එහෙම ගහපු ටයර් එක. ඉතිං කොහොම හරි ඒකත් හදාගෙන ගමන පිටත් වුණා. " එහෙම කියල මස්සිනා දිග හුස්මක් අරගෙන ලොකු සුසුමක් හෙළුවා.

" ඉතිං අයියෙ ඔහොම ඇවිත්..." එහෙම කියල මස්සිනා ආයෙත් මගෙ දිහා බැලුවා.

" අයියා දන්නවනෙ අයියලගෙ ස්ටේෂම ළඟ රේල් ගේට්ටුව. ඉතිං මම දෙපැත්ත බලලා කාරෙක දැම්මා. මොන කරැමයක් වුණාද දන්නෙ නෑ අයියෙ රේල් පාර මැදම කාරෙක හිටියනේ. මම ගැහුවා. ගැහුවා. මොන කිසිම හා හූවක් නෑ. ගල වගේ. මගෙ අම්මේ අයියෙ එතකොටම තමයි හංදියෙන් එන කෝච්චියක හෝන් සද්දෙ ඇහුණෙ. අපිට දෙවියන් බුදුන් සිහිවුණා. " එහෙම කියනකොට නංගී හොල්මනක් දැක්කා වගේ බයෙන් බිරාන්ත වුණා. මස්සිනාගෙ ඉහින් කණින් දාඩිය පෙරෙන්න ගත්තා.

" අයියට මතකනෙ අපේ කාරෙක ඇතුළින් දොරවල් අරින්න බැරිව ලොක් වෙන ප්‍රශ්නෙ. ඒක අද හදාගන්නවා, හෙට හදාගන්නවා කියල හිටියත් දවසින් දවස කල් ගියා. මගේ වරද" එහෙම කියලා මිනිහා පොඩි ළමයෙක් වගේ අඬන්න ගත්තා.

මම ටිෂූ එකක් මස්සිනාට දුන්නෙ එතකොට. මිනිහා කඳුළුයි , හොටුයි හූර හූර දිගටම කියවන්න ගත්තා පිස්සුවෙන් වගේ.

" මම සාමාන්‍යයෙන් ෂටර් එක පහත්‍ කරල එළියට අත දාලා තමයි දොර ඇරගන්නෙ. මොන මඟුලක්ද මන්දා අයියේ අද ෂටර් එක ඇරැනෙ නෑ. මම දන්න දහිරිය දැම්මා. දැන් හෝන් සද්දෙයි කෝච්චියෙ සද්දෙයි ළඟ ළඟම ඇහෙනවා. නාමලීට එහෙමම කලන්තෙ හැඳුනා. මම ෂටර් එක කඩන්න හදනකොටම එකපාරටම කාරෙක ඉස්සරහට තල්ලු වුණා. මට මොකවත් හිතා ගන්න බෑ. මම පස්ස හැරිලා බැලුවා. විශ්වාස කරන්න අයියේ කට්ට කළුවරේ මිනිහෙක් කාරෙක තල්ලු කරනවා. අනේ අයියේ කාරෙක රේල් පාරෙන් එළියට එනකොටම එතනින් මාරැවුන කෝච්චියේ ඒ මනුස්සයව ඇමිණුනා අයියේ. කළුවරේ විදුලියක් වගේ මිනිහා කෝච්චියත් එක්ක ඇදිලා ගියා. අනේ..... දෙවියනේ. "

මගෙයි සුවිමාලිගෙයි විවර වුණු කටවල් අපට වහ ගන්න අමතක වුණා.

" දෙවි හාමුදුරැවනේ..." මට කියවුණේ ඉබේටම.

" ඉතිං ඊට පස්සෙ?" මම මෙහෙම ඇහුවත් දහසක් දේවල් මගේ හිතේ ඇතිවෙමින් නැතිවෙමින් ගියේ නොනවත්වා වෙරළ සමඟ හැපෙන දහසකුත් එකක් රළ වගේ.

" මේ හැමදේම සිද්ධ වෙන්න විනාඩි දෙක තුනක් වත් ගියේ නෑ. ඉස්සරහට තල්ලුවුනු කාරෙක මම ආයෙත් ගහපු ගමන් ස්ටාර්ට් වුණා. හිර වුණු ෂටර් එක අගේට පාත් වුණා. හැමදේම හීනයක් වගේ අයියේ. මම කාරෙකෙන් බැහැලා රේල් පාර ගාවට දුවගෙන ගියා. ඈතට ඇදී යන කෝච්චියේ සද්දෙ ඇරැනම එතන වෙන කිසිම හැල හොල්මනක් තිබුණෙ නෑ. මම ටිකක් කෝච්චිය ගිය පැත්තට ඇවිද්දා. කිසිම දෙයක් පෙනෙන්න නෑ. මට ඇත්තටම බය හිතුණා අයියේ. ඉක්මනට කාරෙකට නැඟලා කෙළින්ම ආවෙ මෙහාට. බලන්න අයියේ තාමත් මගේ ඇඟ සීතල වෙලා , හිරි ගඩු පිපිලා. " එහෙම කියල මස්සිනා මට එයාගෙ වෙව්ලන දෑත පෙන්නුවා.

ඒ වෙලාවෙ තවත් කතා කර කර එයාලව වෙහෙස නොකර අපි එයාලට නිදා ගන්න තැන් ලෑස්ති කරලා දුන්නා. පහුවදා සෙනසුරාදා නිසා මම වැඩට ගියෙ නෑ. ඒත් උදේම නැඟිටලා මම ස්ටේෂම දිහාවට ඇවිදගෙන ගියා.

එතනදි තමයි මට ආරංචි වුණේ ඒ පාන්දර ජාමෙ ආපු බඩු කෝච්චියට ඇමිණුන මිනිහෙකුගෙ මළ සිරැර රේල් ගේට්ටුවේ ඉඳල හැතැම්මක් විතර ඈත වැටිල තිබිලා පොලීසිය හොයාගෙන තිබුණ බව. කෝච්චියේ රියදුරා දුන්න කට උත්තරේ එයා කියල තිබුණෙ හරිම පුදුම දෙයක්. රේල් ගේට්ටුව ළඟ හිරවූන කාරෙක ඈත ඉඳල ඔහු දැක තිබුණත් එය තල්ලු කළ මිනිසෙකු ඔහු දැක තිබුණෙ නෑ.

මිනිසුන් පැවසූ ආකාරයට ඒ සුණු විසුණු වෙලා තිබුණ මළ සිරැර කාටවත් හරියට හඳුනාගන්න බැරිවෙලා තිබුණ. මම එතනට යනකොට ඒක පොලීසිය ගෙනිහින්.

සඳුදා උදේ තෝන්තුවාවෙන් වගේ මම වැඩට යන්න ස්ටේෂන් එකට ආවා. අර පිස්සා පෙනෙන්න හිටියෙ නෑ. මම හිතුවෙ මම කලින් ආව නිසා මිනිහ නෑ කියල. පහුවදාත් මනුස්සයා හිටියෙ නෑ. ඊට පස්සෙ කවමදාකවත් මිනිහා එතන හිටියෙ නෑ.

- -නිමි-

චන්දන ගුණසේකර

Wednesday, 15 June 2016

සරුංගලේ........



මං පුංචි සංදියෙ අපේ තාත්තා මට සරුංගලයක් අරගෙන දෙන්න පොරොන්දු වුණා. එදා ඉදන් මම හීනෙන් පවා දැක්කෙ එක එක ජාතියෙ සරැංගල්. දවසක් මම පොතක් පිරෙනකන් සරුංගල් වල පිංතූර ඇන්ඳා. ඒත් තාත්තගෙ පොරොන්දුව දිනෙන් දිනම කල්ගියා. එය ඉටුවන පාටක් නොපෙනුණාම සරුංගල් සිහිනය මගේ හිතෙනුත් ටික ටික වියැකී යන්නට පටන් ගත්තා. 

ඔහොම ඉන්නකොට දවසක් හැන්දෑවෙ තාත්තා ගෙදර ආවේ මගේ සිහිනයත් ඔසවාගෙන. ඒක හරිම ලස්සන සරුංගලයක්. හරිම ලස්සන පාට සව් කොළ අලවලා ලස්සනම ලස්සන දිඟ රැළි දාලා තිබුණු එය මොණරෙක් වගේ ආඩම්බරයෙන් දිලිසුණා. 

මගේ ඇස් කඳුළින් පිරුණා. සතුටට. මම තාත්තව ඉඹගෙන ඉඹගෙන ගියා රටක් ලෝකයක් දිනුව වගේ. තාත්තා සරුංගලය මගෙ අතට දුන්නා. මම ඒක අතට ගත්තෙ හාමුදුරුවො තමන්ගෙ අතට දෙන ධාතු කරඬුව ඉතාම භක්තියෙන් අතට ගන්නා සැඳැහැවත් දායකයෙක් වගේ. හැබැයි තාත්තා සරුංගලය මගෙ අතට දෙන ගමන් එක දෙයක් කිව්වා. 

" සුද්දා( මම කලු උණත් තාත්තා මට කිව්වෙ සුද්දා කියල) මේක අද ලැබුණට කමක් නෑ මම හොඳ හයිය නූල් බෝලයක් හෙට ගෙනත් දෙනකන් උඩ යවන්න එපා. ඊටත් අද සුළඟත් සැරම සැරයි. ලොකු වැස්සකුත් එනවා. ඒ නිසා අද හවස නම් කොහොමවත් මේක එළියට ගන්න එපා" කියලා. 

මම හා කියලා ඔළුව හෙලෙව්වත් මට තිබුණෙ පුදුම කලබලයක්. මම සරුංගලය අතට ගත්තා විතරයි තාත්තාගෙ අවවාද එහෙමම අමතක වෙලා ගියා. සරුංගලය මගේ ඇස් වටා එලපු මායා දැලෙන් මට සුළඟෙ අධික සැර බවත් වැස්සක් එන බවත් නොපෙනී ගියා. 

තාත්තා එහෙම කියලා නාගන්න ගියා. මට ඉවසන්නම බෑ. පුදුම කලබලයක්. මම හිමිහිට මගෙ ළඟ තිබුණු වැඩිය ශක්තිමත් නැති පුංචි නූල් බෝලයත් අරගෙන ගෙදරින් පැනගත්තෙ අම්මටත් හොරෙන්. පළාතම කළු කරල තිබුණෙ. සුළං හැමුවෙ ගස් කොළං අඹරවාගෙන. ඒත් මට ඒ කිසි දෙයක් පෙනුණෙ නෑ. මම සරුංගලයත් අරගෙන පාර දිගේ දුවං ගියා. හුළඟට අහුවෙලා සරුංගලය උඩට නැංඟෙ හීයක වේගෙන්. සව් කොළ රැළි නැගෙන සද්දයට වැස්සෙ සද්දය හා සුළඟෙ සද්දය මට ඇහුණෙ නෑ. මට අහන්න උවමනාවක් තිබුණෙත් නෑ. මම ලෝකයම දිනුවා වගේ මගෙ ළඟ තිබුණ පුංචි නූල් බෝලය දිග හැර හැර සරුංගලයට තව තව ඈතට යන්න ඉඩ හැරියා. 

ඒත් එහෙම සතුටින් විනෝදයෙන් මට ඉන්න ලැබුණෙ පුංචි වෙලාවයි. හදිසියේම ඇදිල ආපු සැරම සැර සුළං පහරකින් මගේ පුංචි නූල කැඩිල ගිහින් සරුංගලය එක්ක තිබුණ මගේ සම්බන්ධය නැති කරල දැම්මා. මාව සිහින ලෝකයෙන් පියවි ලෝකයට වැටුණෙ එතකොට. සුළඟට අහුවුණු මගේ ලෝකය මගෙන් මිඳිල ඈතට ඇදිල යනවා බලාගෙන හිටපු මගේ දණහිස් පණ නැතිවෙලා පාරෙම මාව ඉන්ඳවුනා. 

කඳුළු පිරුණු දෑසින් මම දැක්කෙ පාරවල් දෙකකට එහායින් පිහිටි ගෙදරක වැටේ වවල තිබුණු උස ගසක මගේ සරුංගලය පැටලෙනවා. එතකොටම ඒ ගෙදර හිටපු මට වඩා ශක්තිමත් ළමයි දෙන්නෙක් එතනට දුවල කෙක්කක් දාලා මගේ සරුංගලය බිමට බාගන්නවා. එදා තමයි මට මුල් වරට දැණුනෙ තමන් පණ වගේ ආදරය කරන දෙයක් ඇස් පනාපිටම තමන්ට අහිමි වෙද්දී දැණෙන වේදනාව කොයි වගේද කියලා. මම පුළුවන් තරම් හයියෙන් කෑ ගැහුවා. 

" අනේ ඔය සරුංගලය මගේ. ඒක ගන්න එපා" ඒත් ඒ ආයාචනය කාටවත් ඇහුණෙ නෑ. සුළඟයි , වැස්සයි මගේ හඬ යටපත් කළා. මගෙ දෑසින් ගලා ගිය කඳුළු වැහි වතුරත් එක්ක එකතු වෙලා කම්මුල් දිගෙ ගලා ගියා. මම වැස්සෙ තෙතබරිවෙවී කඳුළු ඉවර වෙනකන් ඇඬුවා. හදවතේ ඇවිලුණු ගින්දර නිවන්න ඒ මහා වැස්සටත් බැරිවුණා. මම වැස්සෙ තෙමි තෙමී හිස් අතින් ගෙදර එනකොට තාත්තා හිටියෙ දොර ළඟ. තාත්තා මේ වෙච්චි හැමදේම බලාගෙන ඉඳල තියෙන බව මට තේරුණා. මගෙ හිතට පුදුම බයක් ආවෙ. දුකයි, බයයි , වැස්සෙ තෙමිලයි මාව වෙව්ලන්න පටන් ගත්තා. ඒත් තාත්තා මොකුත් කිව්වෙ නෑ. බැන්නෙත් නෑ. කිව්වෙ මෙච්චරයි. 

" සුද්දා ගෙට ගිහින් හොඳට ඔළුව පිහද ගන්න. අන්න අම්මා කෝපි එකක් හැඳුවා. අලුත් ඇඳුමක් දාගෙන ඒක බොන්න" 

එදා දවසට තාත්තා මට වෙන මොනවත් කිව්වෙ නෑ. මම කෑමත් නොකා නිදා ගත්තා. එදා රෑ තිස්සෙම මම හීනෙන් බය වුණා. මගෙ සරුංගලය ගත්තු කොල්ලො රාක්ෂයො වගේ ඇවිත් මාව බය කළා. මම රෑ තිස්සෙම කල්පනා කළා. කලබල වෙලා මම වරද්දගත්ත තැන මට සිහිවුණා. මම ආයිත් එහෙම කලබල වෙන්නෙ නෑ කියල හිතා ගත්තා. 

පහුවදා මම මේ සිද්ධිය අමතක කරන්න උත්සහ ගත්තත් දියේ ඔබාගෙන ඉන්න රබර් බෝලයක් දිය මතුපිටට එන්න දඟලනවා වගේ ඒකමයි මතක් වුණේ. 

මම එදා ගෙදර යනකොට තාත්තා ඒ වගේම සරුංගලයකුයි ශක්තිමත් නූල් බෝලයකුයි මට ගෙනත් තිබුණා. මගෙ හිතේ එහෙම පුංචි බලාපොරොත්තුවක් තිබුණත් තාත්තගෙ කීමට පිටින් මම වැඩ කළ නිසා ආයිත්නම් තාත්තා මට සරුංගලයක් ගෙනත් නොදෙයි කියලත් ඒගමන්ම හිතිලයි තිබුණෙ. මගේ දෑස් සතුටින් දැල්වුණා. 

එදා සුළි සුළගත් නැවතිලා පුංචි සියුමැලි සුළං කැරැල්ලක් හමමිනුයි තිබුණෙ. ඒත් මට සරුංගලය උඩ අරින්න බය හිතුණා. ආයෙත් මට ඒක නැතිවෙයි කියලා. ඒක නිසා එදා මම ඒක තුරුළු කරගෙන නිදා ගත්තා. 

තාත්තා මට එහෙම ඉන්න ඉඩ දුන්නා. මොකවත් කිව්වෙ නෑ. ඊට පස්සෙ අපි කෑම කාලා ඉවර උණාම මාව ළඟට අඩගහල මෙහෙම කිව්වා. 

" සුද්දා ඊයෙ ඔයාට ඒ සරුංගලය නැතිවුණේ ඔයාගෙ කලබලය නිසා. අපි දෙයක් කරන්න ඉස්සර දැනගන්න ඕනෙ ඒක හරියට කරන්න අවශ්ය සුදුසුම කළමනා සහ ආම්පන්න අපි ළඟ තියෙනවද කියලා. ඊයෙ ඔයාට ඒ සරුංගලය උඩ අරින්න තරම් ශක්තිමත් නූලක් තිබුණෙ නෑ. අනික තමයි ඒ වෙලාව සරුංගලය උඩ අරින්න සුදුසු වෙලාව හෝ වාතාවරණය නෙමෙයි. ඒකයි ඔයාට සරුංගලය නැතිවුණේ. ඒ සුදුසු වෙලාව ඔයාට දවසක එනවා. කලබල නොවී ඒ වෙලාව එනකන් ඔයා ඉවසන්න පුරුදු වෙන්න ඕනෙ. තේරුණානෙ. "

මම " ඔව් තාත්තෙ" කිව්වා. 

එතකොට තාත්තා ආදරයෙන් මගෙ ඔළුව අත ගාලා" හොඳ පුතා. ඉතිං අද ඔයාට සරුංගලය උඩ අරින්න සුදුසුම ආම්පන්න සහ ගැලපෙනම වාතාවරණය තිබිලත් ඔයා ඒක උඩ ඇරියෙ නෑ. සරුංගල තියෙන්නෙ උඩ අරින්න පුතා. ඒක තමයි සරුංගලේ ඉරණම. ඒ වගේම ඒක ලස්සනත් උඩ යනකොට. අපි විනෝද වෙන්නෙත් උඩ යනවා බලලා. ඒකෙන් අපට හිතට ගන්න පුළුවනි මහා විශාල දෙයක් පුතා. ඒක තමයි ඔයා අසීමිතව යම් දෙයකට ආදරය කරනවනම් ඒ ආදරය කරන දෙයට නිදහසේ සැරිසරන්න ඉඩ දෙන්න. බදාගෙන තුරුළු කරගන්නවට වඩා එතකොට ඇතිවන සුන්දරත්වය වැඩියි. මේ සරුංගලේ වගේ. ඒ වගෙම සැබෑ ආදරය කියන්නෙත් එක්තරා විදිහක අතහැරීමක්. පුතා ඒක හිතට ගත්තනම් මට ඒ ඇති"

මම පහුවෙනිද යාළුවෙක් එක්ක ගිහින් සරුංගලය උඩ ඇරියා. ළඟ තුරුළු කරගෙන හිටියට වඩා සතුටක් මම ලැබුවා මඳ සුළඟෙ පාවි පාවි යන සරුංගලය දිහා බලලා. පුදුම සුන්දරත්වයක් ඒකෙ තිබුණෙ. මගෙ යාළුවටත් මම තාත්තා මට කියපු දේවල් කිව්වා. 

මගෙ යාළුව ටිකක් කලාකාමී දර්ශනවාදියා. මිනිහ ගත් කටටම කියාපි " උඔ සරුංගලයට ආදරය නිසා නිදහසේ හැසිරෙන්න ඉඩ දෙනව කිව්වට නුලකින් ගැටගහල අල්ලගෙනනෙ ඉන්නෙ "කියල. 

මම එතකොට ඌට කිව්ව මෙහෙම. " ඒ පුංචි නූල කාටවත් පේන්නෙ නෑ මචං. සරුංගලේ තියෙන්නෙ අහසෙ. මම ඉන්නෙ පොළොවෙ. අපි ආදරය කරන දෙයට හදවතේ ඇති බැඳීම ඒ නූල වගේ. හදවතේ විතරයි. කාටවත් පේන්නෙ නෑ. අඩුම තරමෙ සරුංගලයටවත්....යාළුවා මගෙ දිහා උපේක්ෂාවෙන් බැළුවා. 

චන්දන ගුණසේකර

Tuesday, 14 June 2016

" ඇගේ ඇස අග " ගැලරියේ ප්‍රේක්ෂකයෙකුගේ ඇසින්.....



නවීන තාක්ෂණයට හා අන්තර්ජාලයටත් එය අන්තර්ජාලයෙන් නැරඹීමට අවස්ථාව උදාකරදුන් අශෝක හඳගමයන්ටත් පිංසිදු වන්නට මට මේ ගෙවී ගිය සති අන්තයේ නිවසේ සිටම " ඇගේ ඇස අස අග" නැරඹීමේ භාග්ය උදාවිය. 

මුළු සතිඅන්තය පුරාම අලස සුවයෙන් ගෙවූ මට කිසිදු වෙහෙසක් නොමැතිව නව ගීත කිහිපයකට සවන්දීමටත් චිත්රපට කිහිපයක් නැරඹීමටත් හැකිවූයේ පැවති කාලගුණයද තරමක් අයහපත්වූයෙන් සති අන්තයේ සාමාන්යයෙන් මට කිරීමට සිදුවන බිරින්ඳෑගේ "ගෙදර වැඩ " ලැයිස්තුවෙන්ද යම් සහනයක් ලද නිසාවෙනි. 

මම මෙදින සිනමාපට දෙකක්ම නැරඹුවෙමි. පළමුවැන්න 2001 වසරේදී පිටවූ සම්මානනීය ඇමෙරිකානු සිනමා පටයක් වූ " A beautiful mind" ය. විසිවැනි ශතවර්ෂයේ විසූ විශිෂ්ටතම ගණිතඥයෙකු වූ මහාචාර්ය John Nash ගේ ජීවිතකථාව එහි කතා තේමාව වූ අතර අති විශිෂට නළු රසල් ක්රෝ එම චරිතයට පණ පෙවීය. ඒවා ගැන කතා කරන්නට දෙයක් නැත්තේය. සුපිරිය. 

එය නරඹා ඇතිවූ සිතේ කැලැඹීම පහව යන්කටත් ප්රථම මම හඳගමයන්ගේ ඇගේ ඇස අග නරඹන්නට කල්පනා කළෙමි. ඒ පිළිබඳව උගත් හා ඇසූපිරූ තැන්ඇති බැල්කනි සහ පළමු පංතිවල ප්රේක්ෂකයන් ලියූ විචාර රාශියක් කියවා, සිනමා පටයේ ලුණු ඇඹුල ඇති ප්රමාණය මැනවින් දැන වුන් මට ඇගේ ඇස අග නැරඹීමෙන් , බටහිර චිත්රපටය නරඹා ඇතිවූ උත්තේජනය හා කැළඹීම, මෑතකදී පිටවූ සමහර සිංහල චිත්රපට නැරඹූ පසුව මෙන් දියාරු වී නොයන බවට තිබුණේ තදබල විශ්වාසයකි. ඒ මතයේ එල්ලී ඇගේ ඇස අග මුලින්ම තනියම නැරඹූ මම ඉන්පසු එය දෙවැනි වරටත් මගේ බිරිඳ සමඟද නැරඹුවෙමි. 

විචාරවල දුටුවාක් මෙන් මහ වැස්සක දිවෙන වාහනයක් තුළ සිටින චරිත හතරක සංවාදයකින් සිනමාපටය ඇරඹිණි. සංවාදයේ අගක් මුලක් එතරම් නොතේරුණත් මේ පිරිස යම් සිද්ධියකින් පලා යනබැව් නම් හොඳින්ම වැටහිණි. පහන්වැටක් උස්සා ගසන්නට පැන්නූ කථාවෙන් හා හාමුදුරුවන් මැදට පැන්න කථාවෙන් සිද්ධිය පංසලක සිදුව ඇති බවද පැහැදිලි වුණි. 

ඉන්පසු තිරයේ දිස්වූයේ සුළඟට ඉහළ පහළ යන දුහුල් දොර තිරයක් තුළින් යමෙකු මතුවන තුරු නොඉවසිලිමත්ව දෑස දුවවන මැදිවියේ පුද්ගලයෙකි. කථාවේ විත්තිකරුද, සාක්ෂිකරුද හා චූදිතයාද වූ ඔහු විශ්වවිද්යල මහාචාර්යවරයාය. මද නිමේෂයකින් දුහුල් තිරය අතරින් දිස්වෙන්නෙ සිනමාපටයේ එක් සංධිස්ථානාත්මක ජවනිකාවයි. එනම් දුහුල් තිරයෙන් යන්තමට තම විලි වසාගත් සම්පූර්ණයෙන්ම නිරුවත් යුවතියකි. ඇය මෙම කථාවේ ප්රධාන චරිතයට ජීවය කවන තරුණ විශ්වවිද්යාල ශිෂ්යාවයි. මා විචාරයක දුටුවාක් මෙන් එතැනින් යන්තමට ඇයගේ නිරුවත දැකගන්නා ප්රේක්ෂකයාව, සිනමාපටය පුරාම ඇයගේ ඇඳුම් පැළදුම් විනිවිද දකිමින් ඒ නිරුවතම සොයන මානසික මට්ටමට හඳගමයන් පත්කර ඇත්තේ ඉතාමත්ම සූක්ෂමවය. 

වැඩට එන යන කාරයක්, මධ්යම පංතික කුටුම්බයක්, නිතරම අඟුල අදිමින් ඇරෙන වැහෙන දොරක්, තනි අසුනක්, එය මත නිතරම රූපවාහිනියට වශීවී සිටින යොවුන් දියණියක්, නිවසේම තනා ගත් බුදු කුටියේ බුදුන් දෙස දෑස් යොමා සිටියද වටපිටාට ගැන අවධානයෙන් සිටින මැදිවියේ කාන්තාවක්, නිදන කාමරයක්, නාන කාමරයක් හා කෑම මේසයක් මෙම මුළු කථාවේම මෙහි සිටින හරියටම අප නමක් නොදන්න පාත්ර වර්ගයා සැරිසරන හා ජීවත්වන මාණයන්ය. 

පියා නිවසට එනවිට දියණිය දොර අරින්නේ යාන්ත්රිකවය. ගෙට එන පියා( මහාචාර්යවරය) ඇයට කතා කරන්නේ එකම වචනයකි. " හායි" ඉන්පසු ගෙන එන චොක්ලට් වැනි දෙයක් ඇය දෙස නොබලාම ඇය වාඩිවී සිටින අසුනට විසි කරන්නේ රොබෝවෙකු මෙනි. වරක් දියණිය අසුනේ නොසිටියද ඔහු ගෙනා දෙය අසුනට දැමීමෙන් ඔවුන් කෙතරම් නම් යාන්ත්රිකවී හැඟීම් දැනීම් අමතක කර ඇතිද යන්නට හොඳම නිදසුනකි.

මහාචාර්යවරයාගේ බිරිඳද රොබෝ චරිතයකි. ඔහු එන හැමවිටකම නිවසේ බුදු කුටියේ පසුව ඇය ඔහු ඉහළ මාලයේ නිදන කාමරයට ගියවිට කාමරයට පැමිණෙන්නේ යාන්ත්රිකවය. එමෙන්ම බුදුගෙයි සිටියත් ඇය සිටින්නේ අවටම සිදුවන දේ ගැන විමසිල්ලෙනි. ඇඳේ ඉඳගන්නා මහචාර්යවරයා ගලවන කමිසය සහ සපත්තුදෙක පිළිවෙලින් ඒ තැන්වල තබා ඔහුට නා ගැනීමට තුවාය අතට දෙන ඈ වචනයක් දෙකක් කතා කරයි. ඒ කමිසය හා සපත්තු තැබීමේ ක්රියාව ඉතාමත්ම භක්තියෙන් කරන තැන සිට පිළිකුලෙන් වීසි කරන තැන දක්වා දෝලනය වන්නේ ඇය ඉන්නා මානසික තත්වය අනුවය. 

මෙම චරිත හතර අතුරින් මහාචාර්යවරයාට ආදරය කරන තරුණ ශිෂ්යාව පමණක් සැබෑවටම හුස්ම ගන්නා හැඟීමක් දැනීමක් ඇති මනුෂ්ය ප්රානියක් බවට ප්රේක්ෂකයාට ඒත්තු යයි. ඇය හැමදෙයක්ම මහාචාර්යවරයාගේ බිරිඳට පවසන්නීය. ඇයගේ එම දුරකථන සංවාද හරහා ඇය කෙබඳු චරිතයක්ද යනවග ප්රේක්ෂකයාට ඒත්තු යයි. ඒ ඇයගේ මතුපිටයි. එහෙත් ඇතුළතින් ඇත්තේ අහිංසකව ආදරයක් පතන ගැමි යුවතියයි. එය ඇය මහාචාර්යවරයාගෙන් දරුවකු පැතීම වැනි දෙයින් පැහැදිලි වේ. ඇය ගැන ගමේ මිනිසුන් සිතන ආකාරය පිළිබඳව මහාචාර්ය බිරිඳ හා පවසන්නේ බොරුවට යැයි මට හැඟේ. එය තමා පුම්බා ගැනීමටත් මහාචාර්යවරයාගේ බිරිඳට වඩා සාරාගී අතින් තමන් ඉදිරියෙන් ඇතිබවත් පෙන්වීමට ඇය කළ උප්පරවැට්ටියක් විය හැක. 

මහාචාර්යවරයාගේ බිරිඳට කථාකොට " සර් මගෙ ඇගේ හැම අස්සක් මුල්ලක් නෑරම දන්නවා මැඩම්. එයා මගෙ ඇඟම පීර පීර මොනවද නොළැඹුණු දෙයක්, මගෙ ළඟ තියෙන, මැඩම් ළඟ නැති දෙයක් හොයනවා මැඩම්" වැනි සංවාද වලින් එය මොනවට පැහැදිලි වේ. 

දෙලොවක් අතර තනිවන මහාචාර්ය බිරිඳ තම කුටුම්බය රැක ගැනීමට තරුණ ශිෂ්යාවව තම නිවසටම ගෙන ඒම ඉතාම කලාතුරකින් දැකිය හැකි දුර්ලභ ක්රියාවකි. එය කපන්නට බැරි අත සිඹීමක් වැනි වුවද ඇයද යටි සිතින් ශිෂ්යාව ප්රිය කළා විය හැකිය. එය ඇය පවසන " ඒ ළමයා නැතිව හරිම පාළුයි. එයා ඉන්න දවස්වල මොකක්දෝ පිරුණුබවක් ගෙදර තිබුණ" වැනි වදන්වලින් අපට පෙනී යයි. එමෙන්ම යම් තරමක මාතෘ ප්රේමයක්ද ඇය කෙරෙහි නොතිබුණා යැයි කිව හැක්කේ නම් කාටද? වරක් ශිෂ්යාවගේ එළවළු කැපීමට ගොස් ඇඟිල්ල කැපුණු මොහොතේ කැපුණු ඇඟිල්ල තම මුවට දමා උරන්නේ මව් කෙනෙකුන් මෙනි. එමෙන්ම " බැල්ලී" හෝ " පට්ට වෙසි" කියා බැණ වදින්නේද ඇයමය. එමෙන්ම තරුණ ශිෂ්යාවගේ තාරුණ්යයෙන් බැබළෙන සරාගී සිරුර දෙස බලා " ඔය ළමයා දැන් ඔහොම ලස්සනට ,හැඩට හිටියට වයසට යනකොට පිටි මුට්ටිය වගේ මහත්වෙයි" වැනි දේ පවසන්නේ තමාගේ වියැකී යන තරුණ සිරුර සිහිවී උපන් හීනමාණයකිනි. ඉරිසියාවකිනි. 

මේ ත්රිකෝණයේ සිරවන ඔවුන්ගේ යොවුන් දියණිය නිශ්ශබ්ද චරිතයක් ගතකළද ඇය තමා අවට සිදුවන්නේ කුමක්ද යනවග හොඳින්ම ග්රහණය කරගෙන ඇතිබව පෙනේ. වරක් මහාචාර්යවරයා ගෙදර එනවිට නිවසේ සිටින්නේ දියණිය පමණි. ඔහු " අම්මා කෝ ?" කියා ඇයගෙන් අසයි. එවිට දියණිය , " අම්මා පංසල් ගියා " යැයි පවසා එයින් වික්ෂිප්ත වන පියාගේ මුහුණ දෙස බලා " එයත් ගියා" යැයි පවසන්නේ තම පියා විමසිලිමත්වූයේ එම තරුණ ශිෂ්යාව පිළිබඳව බැව් තමන් දන්නා බව පෙන්වමිනි. 

එමෙන්ම මව ඇය බුදු කුටියට පැමිණීම හෙළා දකින්නේ " මේ මොකද මේ කවදාවත් නැතිව" වැනි අවලාද කියමින් හා පංසලට පවා ඇයව රැගෙන යාමෙන් වැළකීමෙනි. " තරුණ ළමයින්ට හැමදාම පංසල් යන්න ඕන නෑ" යන්නෙන් ඇය අදහස් කරන්නේ ගතානුගතික වයසට ගිය පසු බුදුන් සිහිවීමේ සම්ප්රදාය ඉදිරියට ගෙන යාමද එසේත් නැත්නම් ඇය වයසට ගොස් ඇතිබව සිතාගැනීමද එසේත් නැතිනම් ඇය මුහුණදෙන හුදෙකලා කුටුම්බීය අරබුදයට පංසල විසඳුමක් කරගෙන ඇතිබවද කියා විමසීම වටී. මට පෙනුණු ආකාරයට පංසලට යාමෙන් ඇය විසඳුමක් සොයන්නීය. 

තම පියාගේ කාරයේ පසුපස අසුනේ වාඩිවී රොබෝ චරිතයක් සේ පාසලට යන දියණිය, ශිෂ්යාවගේ පැමිණීමත් සමඟ ඉතාමත්ම සතුටින් හා කෙළිලොලෙන් යුක්තව පසුවන බැව් ඔවුනගේ ඉතාමත්ම තාත්වික වූ රංඟනයන්ගෙන් ප්රේක්ෂකයාට ඒත්තු යයි. 

මෙහි ප්රධාන චරිතය වන මහාචාර්යවරයා ශිෂ්යාවට ආදරය නොකරනවා යැයි මතුපිටින් ස්වයංවාරණයක් දමා ගත්තද ඔහුගේ අභ්යන්තර චෛතසිකයින් පතන්නේ ඇගේ පහසය. ඇය බලන්නට යෑම , ඇය ගැන සිහිනයක් දැකීමේදී ප්රානවත්වන ඔහුගේ පුරුෂ ලිංගය හා නිවසේ හුදෙකලා වන ඔහුගේ හැසිරීම ඒ ගතියට සාක්ෂි දරයි. ස්වප්නයෙන් මත්වී ප්රානවත්වීමක් තමන්ට සිදුවී නැතැයි පිරිමියෙකු කියයි නම් එය බොරුවකි. ප්රානවත්වීමෙන් නොනැවතී මෝචනයද (wet dreams) සිදුවී නැතැයි කිව නොහැක. මෙය අන්තිම අහිංසක ජීවවිද්යාත්මක සංසිද්ධියකි. මෙය කාන්තාවන්ටද පොදුය. අනේ අපි එහෙම නෑ කියන්නෝ කියන්නේ බොරුවකි. බිරිඳ හා දියණිය ඇතිවිට සිරවී තිබූ ඔහුගේ මුළු සංන්තානයම නිදහස්වූවායැයි ප්රේක්ෂකයාට ඒත්තු යන්නෙ තනිවූ දා කිසිම දිනෙක සිනහවක් නොතිබූ ඔහුගේ මුහුණේ ඇඳෙන සිනහව සහ කරන්නාවූ රංගනයන්ගෙන්ය. මෙය ඉතාම සුලඹ සංසිද්ධියකි. අප පිළිනොගත්තද අප සැමවිටම අපට නොලැබුණු දෙයක් ගැන දුක්වන්නෙමු. ඒ සොයන දෙය බොහෝවිට හමුවන විට අප ප්රමාද වැඩිය. සංසකෘතිය, සදාචාරය හා සම්මතය අප වට බැදී ඇති රැහැන්පටවල්සේ මේ සොයායෑමෙන් ඈත්කර තබයි. එහෙත් එයට මංපෙත් විවර වූ විටෙක....? මෙය ඉතා සංකීර්ණ සමාජමය හා ජීවවිද්යාත්මක ගැටළුවකි. මානසික ක්රියාදාමයකි. මෙය ගැන ගැඹුරින් කතා කිරීම මහා විශ්වය ගැන කතා කිරීම වැනිය. ඉවරයක් නැත. පැහැදිලි උත්තරයක් නැත.

ඔහේ ගලායන මේ ජීවිතවලට විසදුමක් නැත. නිවසේ තනිවූදා මහාචාර්යවරයා ශිෂ්යාව නැවතී වුන් කාමරයට ගොස් ඇය නිදාවුන් ඇඳේ කරනා දැගලිල්ලද එහිදී කොට්ටය යට තිබී හමුවන ඇයගේ සුවඳ විලවුන් බෝතලය නිසා පංසලට ගොස් නිවසට එන මව හා දියණියට ඒ සුවඳ දැනී ශිෂ්යාව ඔවුන් නැති අවස්ථාවේ පැමිණ ඇතිබවට සැක තිරීම වැනිදෑ වලින් ඔවුනගෙ ජීවිත තව තවත් ප්රපාතයටම තල්ලුවී යාම සහ එකිනෙකා දුරස්වී යාමට හේතු භූත වෙයි. 

කෑම මේසයෙදී පංසලේදී සවන්දුන් බණ පිළිබඳ කථාවද උඟරට හොරා බෙහෙත් කෑමක් බඳුය. ඉන්පසු උදයේ සාමාන්ය දින චරියාව වූ දියණිය පාසලටත් , මහාචාර්යවරයා සහ ශිෂ්යාව සරසවියටත් යන අතරවාරයේ පංසල් යාම සම්බන්ධයෙන් දියණිය සහ ශිෂ්යාව අතර ඇතිවන ආරවුල විසදීමට මහාචාර්යවරයා තැත් කිරීමත් එහිදී උරණ වන දියණිය තම පියාට " මෙයාට ගහනකොට තමුසෙට රිදෙනව නේද?" දැයි ඇසීමෙන් ඔවුන්ගේ දිවියේ ඇති සම්බන්ධයේ දුරස්බව ප්රේක්ෂකයාට තවත් ස්ථීර වන අතර මහා කම්පනයක් ඇතිකරවයි. ඉන්පසු කාරයෙන් පැන පලා යන දියණියත් ඇය පසුපස හඹා ගොසි ඇය දුම්රියට පැන දිවිනසාගැනීමට තැත්කිරීම වළකාලන ශිෂ්යාවත් මට වාණිජ චිත්රපට දර්ශනයක් සිහියට ගෙනාවද මෙය සිදුවිය හැකි දෙයකි. ඉන්පසු එම නිවසින් ශිෂ්යාව පිටවී යන අතර ඇයව නැවත කැටුව එන මෙන් මව මෙන්ම දියණියද පියාට ආයචනා කිරීම ඔවුන් දෙපළම ශිෂ්යාව හමුවේ පරාජය භාර ගැනීමක් වැන්නක් ලෙස ප්රේක්ෂකයාට පෙනුණත් එය අපේ සංසකෘතිකමය හා ආගමිකමය නැබුරුවක් යැයි මට සිතේ. එහෙත් ඇය නැවත නිවසට නොඑන අතර නිවසට පැමිණීම ඇය කළ අනුවණකමක් සහ එයින් ඇගේ අරමුණු දියාරු වී ගිය බවද ඇය පවසන්නීය. 

මේ කෙසේ වෙතත් අවසානයේ පංසලේ සිදුවන ආරවුල සහ එතනදී නැවතත් හමුවන මෙම චරිත හතර සිනමාපටය මුලදී පෙන්නූ ආකාරයට කාරයේ නැගී පලා යන්නේ නැවතත් ඔවුන්ගේ නිවසටමය. 

පංසලේ සිදුවන ආරවුල මිනිසුන්ගේ ඇස් අරවන්නකි. පංසලේදී සුදු ඇඳුමට ආවරණය වී රඟන උපාසක මිනිසුන්ගේ සැබෑ නිරුවත හෙළිකිරීමට අධ්යක්ෂකවරයා ගත් තැත අතිශය සාර්ථකය. එමෙන්ම ශිෂ්යාවට රඟන රිතිකා කොඩිතුවක්කු සහ දියණියට රඟන සඳලි ඈස්ගේ රංඟනයන් අති සාර්ථකය. විශේෂයෙන්ම රිතිකාගේ සාරාගී රඳපෑම ප්රේක්ෂකයා පිස්සු වැට්ටීමට සමත්වී ඇත. මහාචාර්යවරයාට රඟන ඉංදියානු නළුවාගේ සහ මහාචාර්ය බිරිඳට රඟන ස්වර්ණා මල්ලවආරච්චිගේ රංගනය ගැන ආයෙත් කතාකරන්නට දෙයක් නැත. ස්වර්ණා අන්තිම සුපිරිය. ඒ ඒ හැඟීමට අනුව මුහුණුවන සිදුවන වෙනස්වීම් ආදිය ඔවුන් කිරිගහට ඇන්නාසේ කර ඇත. 

පංසලේ සිදුවීමෙන් පසු කාරයට නැගී මහ වැස්සේම පලායන මෙම චරිත හතරේ සංවාදයෙන් සිනමා පටයේ ඇරඹීම මෙන්ම අවසානයද සනිටුහන් කරයි. එහිදී දියණිය.පවසන " මම නම් කිසිම දෙයක් දැක්කෙත් නෑ . ඇහුණෙත් නෑ යන්න ඒ අවස්ථාවේ අනෙක් මිනිසුන් බය වී දෑස් දල්වා ගහ බැණ ගන්නා මිනිසුන්, එහෙ මෙහෙ දුවන මිනිසුන් අතර ඇය වැඳගෙන කිසිවක් තමන් අවට සිදුවන බව නොතකා දෑස් පියා දැහැනට සමවී පසුවූ බව ප්රේක්ෂකයාට සිහිගන්වා දෙයි.

අවසාන වශයෙන් කලකට පසුව සිංහල සිනමාපටයක් නැරඹීමෙන් යම් කැළඹීමකට හා යමක් සිතන තත්වයට මා පත්වූ බවද මෙම චිත්රපටය නරඹා , මොහොතකින් අමතක කර දමන වර්ගයේ එකක් නොවන බවද පැවසුව මනාය. මම තව කුමක් මේ ගැන කියන්නද?මෙම චරිත හතරට විශේෂිත වූ නාමයන් සිනමාපටයේදී අපට දැනගන්නට තිබුණ් නැත. එමෙන්ම මේවා අප සමාජයෙම දක්නට ලැබෙන හා නිතරම හමුවන චරිතයෝය. එහෙයින් චිත්රපටය නරඹා ඒ ඒ චරිතය තමන්ට ගැළපේ යැයි සිතේනම් ඒ තමන්ට අදාළ චරිතයට තමන්ගේ නම යොදාගෙන නැරඹීමට හා සිතට ගැනීමට හඳගමයන් මෙහිදී අපට යෝජනා කොට ඇතිබව පමණක් පවසා මගේ සටහන මෙසේ අවසන් කරමි. 

චන්දන ගුණසේකර එක්සත් රාජධානියේ සිට

Saturday, 4 June 2016

ශ්‍රේෂ්ඨතමයා නුඹයි....




ශ්රේෂ්ඨයෝ කෙතරම් බිහිවූවත් 
ශ්රේෂ්ඨතමයා නුඹමයි කවදත්...
නුඹම පමණයි අලී.....

මිනිසුන් නසනා යුද්ධය වෙනුවට
තනියම විඳිනා හිරගෙට ගිය නුඹ
වර්ණවාදයට ජාතිවාදයට
බිමට වැටෙන්නට පහර ගැසූ නුඹ
අපේ කාලයේ මේ මහ දෙරනේ
සැබෑ වීරයා නුඹම තමයි

අප හැරදා අද තනියම යන නුඹ
සදා රැඳෙනු ඇත අප හදවත් තුළ
කැසියස්  ක්ලේ - මොහමඩ් අලී
නුඹට සුබ ගමන් පතන්නෙමී.....!!!

චන්දන ගුණසේකර- එක්සත් රාජධානිය

Wednesday, 18 May 2016

මගේ ආදරණීය සහෘදයනී,




උපන් දිනයක් එළැඹෙනවා කියන්නෙ අපි තවත් වසරකින් වයසට යනවා කියල අපි දැනගෙන හිටියත් සහ අපි කොච්චර වයසට ගිහින් හිටියත් පෘථග්ජන අපේ හදවතට, හිතට එදාට දැනෙන්නේ අමුතුම හැඟීමක්. එහෙම නැතිනම් පොඩි උත්තේජනයක්. පුංචි කිතියක්. තමන් ආදරයකරන තමන්ගේ ආදරණීය සහෘදයන්ගෙ පුංචිම පුංචි සුබ පැතුමක් වුවත් ඒ හැඟීමට එක් කරන්නේ මහා විසල් ජවයක්. එයින් ඇත්තටම අපට නව ජීවයක් ලැබෙනවා. ඒ වගේම තමන්ට ආදරය කරන පිරිසක් සහ තමන්ව ඇත්තටම හඳුනා ගත්තු පිරිසක් ඉන්නබව දැනීමම සිතට ගෙන එන්නෙ විශාල සතුටක්. සැනසීමක්. මහා දහිරියක්.

අද වගේ දවසක තමයි මම ඉපදිලා තියෙන්නෙ. මුලින්ම මාව මෙලොවට බිහි කරපු මගේ ආදරණීය මෑණියන්ට හා පියාණන්ට මගේ ප්රණාමය පුදකරන්නේ ඔවුන් සැතපුම් දහස්ගණනක් දුරින් සිටියත් මගේ නළලත ඔවුන්ගේ පය පාමුල තබලා. ඔවුන් මට කාටවත් කරදරයක් , බරක් වෙන්නෙ නැති හොඳ මිනිසෙකු වන හැටි කියා දුන්නා. මහ පොළොවට, ගහ කොළට හා මිනිසුන් ඇතුළු සත්වයන්ට ආදරය කරන්න පුරුදු කළා. මහ පොළොවෙ පය ගසා අවංකව දිවි ගෙවන්න මම ඉගෙන ගත්තෙ ඔවුන්ගෙන්. කලාවට ආදරය කරන්න, කලානිර්මාණයක් රස විඳින්න හා යමක් කුරුටු ගාන්න මට කියා දුන්නෙ ඔවුන් දෙපළ සහ මගේ ගුරුවරුන්. ඒ හැමටම මගේ ප්රණාමය. 

ඉතාමත් විනෝදයෙන් ජීවත්වූ මගේ පියා මා උපන් දා ඒ සතුටට යහළුවන් පිරිවරා ගෙදර මහා ලොකු සාදයක් දැමූ බව මගේ මෑණියන් මට කුඩා කලදීම පවසා තිබුණා. ඉන් පසු හැම උපන්දිනයකම උදෑසනම අම්මා සාදා දෙන කිරිබත් මුලින්ම ජය ශ්රී මහා බෝධියටත් ඉන්පසු තාත්තා සමඟ අපේ නැන්දලා දෙදෙනාගේ නිවෙස්වලටත් ගෙන ගිය හැටි අද උදෙත් මට සිහිවුනේ සිහිනෙන් ගෑ සුවඳක් වගේ. පසුව ෆොටෝ සාපුවකට ගෙන ගොස් පිංතූරයක් ගැනීමත් ටවුමට ගෙන ගොස් අළුත් ඇඳුමක් රැගෙන දීමත් හැම උපන්දිනයකම සිදුවුණා. ඒව මට සිහිවෙද්දී දෙනෙත කඳුළින් බර වෙනවා මට දැනෙනවා. 

ඊයේ රාත්රියේ සිටම මගේ සහෘද මිතුරු මිතුරියන් හා සොයුරු සොයුරියන් මගේ ජන්ම දිනයට සුබ පැතුම් එවමින් පවතිනවා. ඒ හැමදෙනාටම පුදුගලිකව ස්තූති කරන්නට බැරි වුවත් ඒ හැම වචනයක්ම මට එකසේම වටින බව පවසන්නේ ඉතාමත්ම අවංකව සහ මහා සතුටක් , තෘප්තියක් හිතේ දරාගෙන. ඉන් ඇතිවන උත්තේජනය සහ ජවය තවත් වසර ගණනකින් මගේ ආයුෂ වැඩි කළ බවත් කියන්නටම ඕනේ. මා වෙනුවෙන් ඔබගේ කාලය හා ශ්රමය වැය කල ඔබ සැමටම මගෙ හෘදයාංගම ස්තූතිය. 

ඒත් මම මේ සතුටින් සිටින මොහොතේ අපේ මව් බිමේ තවත් පිරිසක් අසරණ වෙලා කියල ඔබ දැනටමත් දන්නවා ඇතැයි සිතමි. හදිසියේ ඇතිවූ මහා වැස්ස නිසා හටගත් ගංවතුර තත්වයෙන් ඔවුනට ඉතිරිව ඇත්තෙ ඇඳ සිටින වස්ත්රය පමණයි. ඔවුන් සමහරක් ජලයෙන් වටවූ උස් බිම්වල හිර වෙලා. සහනයක් සලසන්න යන්නවත් බැරි තත්වයක්. කෑමක් බීමක් හෝ හිසට සෙවණක් නෑ. ඒ අපේ , ඔබේම දෙමාපියො, සහෝදර සහෝදරියො සහ දූ දරුවො. එවන් පිරිසක් අසරණව ඇතිමොහොතක අපට සතුටු විය හැකිද? ඇස් කන් පියාගෙන සිටිය හැකිද? 

ලංකාවේ වෙසෙන අපේම මිනිසුන් දැනටමත් ඔවුනට සහන සැලසීම අරඹලා. ඊයේ ඔවුන් ඔවුනගේ දිවා ආහාරය අසරණ වූ ජනතාවට ප්රදානය කළ පුවතක් මම දුටුවා. ලංකාවේ මම මෙතෙක් කල් කළ කලාකරුවන්ට සහන සැලසීමේදී විශාල සවියක් වූ අසංගී අංජු විජේසූරිය සොයුරියට සහ ජයන්ත සුබසිංහ සොයුරාට මම දැන් දුරකථනයෙන් කතා කළා. ජයන්ත සොයුරා දැනුත් සිටියේ ඔවුනට සහන සැලසීමට යන ගමන්. දැන් හදිසියේම ඔවුනට අවශ්ය ඇඳුම්, පිරිසිදු ජලය හා ආහාර. ඉදිරියේදී වියළි ආහාර විශාල වශයෙන් අවශ්ය වේවි. 

ලංකාවේ මෙතුවක් කලකට කිසිවෙකඅට කුස ගින්නේ මිය යාමට අප ඉඩදී නැත්තෙමු. එදා 2004 සුනාමිය ආ වෙලාවේ අපේ මිනිසුන් එකා මෙන් වැඩ කළ හැටි උදව් කළ හැටි අපි දුටුවෙමු. 

ලංකාවේ වෙසෙන සහෘදයනී ,ඔබට ජයන්ත සුබසිංහ ඇතුළු ඒ පිරිසට එකතු වී සහන සැලසිය හැක. එංගලන්ත වාසී මගේ මිතුරනි, ඔබට හැකිනම් හැකි පමණින් ආධාරයක් කරන්න. මුදල් එකතු වූ පසු මම මේ සිකුරාදා ජයන්ත සුබසිංහ සොයුරාට එම මුදල යවන්නට හැකිය. 

වෙසක් සඳ නැග එන මේ දින කිහිපයේ අප අපේම මිනිසුන්ට සරණක් වෙමු. එන්න අප හා එක්වන්න. එය මේ වෙසක් සමයේ කරන උතුම්ම පුණ්යකර්මයක් වනු ඇත. අද මගේ උපන්දිනයේ ඔබගේ උදව්ව මට ලැබෙන උතුම්ම උපන්දින තිළිණය වනු ඇත. 

ලංකාවාසී සහෘදයනී, ඔබට ජයන්ත සුබසිංහ සොයුරාව මේ නොම්බරයෙන් අමතා 0775225454 ඔහු හා එක්විය හැක. 

එංගලන්තවාසී සහෘදයනී, ඔබට හැකිනම් පහත ගිණුමට ඔබට හැකි මුදලක් බැර කළ හැක. 

Chandana Gunasekera
Santander bank 
EVERYDAY CURRENT ACCOUNT
09-01-28 

ඔබ සියලුම දෙනාටම නැවතත් ස්තූතියි!

චන්දන ගුණසේකර- එක්සත් රාජධානිය

Friday, 13 May 2016

සති අන්තය අබිමුවදී.....



ඇතත් හිරු සැඟවී වලා තුළ අලස වී අද වැතිරිලා
සිතත් එලෙසින් මලානික නැත හැඟුම් බරටම ඉපිලිලා
නැතත් මා අත මුඳල් යහමින් දිවිය සතුටින් ඉතිරිලා
විතත් මධු පිරි මග බලන් ඇති සතියෙ අවසන එළැඹිලා

නග්න අතු ඉති වසා ලෙලදෙන හරිත පැහැ ඇස් පිනා යයි
සිංදු කියනා සියොත් කැල නිති සවන් පුරවා මිහිර දෙයි
ලන්ද සරසන පුෂ්ප මුවරද බඹර පහසින් ඔකඳ වෙයි
ඉන්න මේ ටික කලට තව වෙන කුමට තැවෙනුද සිත කියයි

බිරින්ඳෑ සහ දරුවො සමඟින් ගෙවෙන කල දෙව්ලොව සමයි
මිහිරි වදනුයි රසැති අහරයි සිතට හා ගතටද සැපයි
ඇරඹුමේ දී තිබුණු සුව නම් ඉරිද හැන්දෑවට නිමයි
සඳුදා උදයෙම දෙව්ලොවින් බැස යථාලොව වෙත යා යුතුයි

චන්දන ගුණසේකර- එක්සත් රාජධානිය